Sinemaskot

Career Girls

2012-02-11T16:10:00.005+02:00

Erteleme dönemlerindeki o bekleme, parlama düşüncesi ve ileriye atılmış zamana düşüldüğündeki o kaybolma hissi; her insanın geçirdiği süreçler değil belli ki. Tekrarı farkeden insanın tüm rahatsızlığının süreçlerle ilişkilendirilmesi yanlışı sembolik olarak karşılığını bulsa da gerçeği değiştiremiyor.

Üniversiteden mezun olduktan altı yıl sonra tekrar buluşan iki arkadaşın beraber yaşadıkları üniversite dönemlerini hatırlayışlarıyla geçen Career Girls, sıradanı ve ilişkili buhranı ıskalamayan etkileyici ve güzel bir Mike Leigh filmi.

Sanki... sanki bütün hayatını kusarmış gibi öksürüyordu.
***
Ben aptal değilim. Daha çok bir budala bilgin gibiyim. Sadece daha bilginliğimi bulamadım.

not:
idiot savant terimini budala bilgin olarak çevirdim ama tabi tam anlamıyla karşılamıyor, idiot savant da ne derseniz terimin üzerine tıklayın gerekli yere erişeceksiniz.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Time of No Reply*

2012-02-10T04:46:00.007+02:00

Küçükken yazın geldiğini çim biçme makinelerinin yaydıkları ses ve kokudan anlardım, okula yeni başlamış küçük bir çocuğun bekleyeceği en önemli şeylerden birisi tatil olduğu için de çim makineleri büyük önem taşırdı benim gözümde. Zaman geçtikçe, görece çok zaman geçtikçe, insanların aksine yaşamın içinde olan, karşılaşılan veya karşılaşılabilecek şeyleri değil de bizzat yaşamın kendisini düşündüğümü farkettim. Her olay, her durum birer araçtı; öyle ya da böyle bir şeyler hissetmeye ve düşünmeye sebep olan sadece birer araç. Bu düşünce beni keskin ama kesin olmayan bir isteksizliğe sürükledi, herhangi bir şey yapmak istemiyordum sadece ve bunun mümkün olmadığının da farkındaydım. İronik bir biçimde yaşam, hayatta olmayanlar ve gerçekten yaşamıyor olanlar içindi. Savaş filmleri bu kadar etkileyiciydi ama bu, her an kavgaya hazır dünyada çözümler aramak ya da taraf olabilmek için değil, yaşam, savaş devam ederken oradan yeni dönmüş bir adamın amaçsızlığında yaşandığı içindi. Ve bu yüzden çim biçme makineleri artık sadece baş ağrısını simgeliyordu.

...

and in my mind
i still need a place to go,
all my changes were there.
...
blue, blue windows behind the stars,
yellow moon on the rise,
big birds flying across the sky,
throwing shadows on our eyes.
leave us

helpless, helpless, helpless.

Ha bir de unutmadan, Nate'in selamı varmış:
-kutlamanın çeşitli halleri var sonuçta. hem biraz da six feet under'ı anmak için bu video-

***
time of no reply, nick drake
resim; kenichi hoshine, untitled-25
ayrıca şarkı neil young'ın, bir de ondan dinlemek isteyebilirsiniz
sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Drive

2012-02-09T14:14:00.005+02:00

Durgun anlatımıyla benzerleri arasında özelleşen film, müzik kullanımı ve şiddetin resmedilişiyle yer yer Tarantino'yu hatırlatıyor. Tabi buna rağmen Tarantino'nun her yıl yayınladığı "yılın en iyileri" listesinde değil de "iyi deneme" listesinde olması garip geliyor ya, neyse.

Ryan Gosling her ne kadar röportajında Clint Eastwood karakterleri benzeri suçla savaşan soğukkanlı ve sessiz adam yaratmak gibi bir amaçları olmadığını söylese de, filmdeki karakter fazlasıyla anımsatıyor o Eastwood karakterlerini. Hoş, yönetmenin filmin biraz kadınsı olduğunu söylemesi konusunda ne düşündüğü sorusuna da; bilmiyorum ama ben annem ve ablam tarafından yetiştirildiğimden biraz fazla kadınsı bir adamım diye cevap veriyor Gosling.

Sonuç olarak Drive, iyi boyanmış bir B-film gibi duran keyifle izlenecek bir film.

Margin Call

2012-02-09T13:45:00.009+02:00

"Bu işte başarılı olabilmenin üç yolu var: ilk ol, daha akıllı ol veya hile yap." diyor filmin kurgusal karakteri John Tuld. 2008'de başlayan ve etkilerini hala sürdürdüğü söylenen krizin etkisiyle ortaya çıkan film hakkında okuduğum eleştirilerden birinde film, filmde krizi başlatan kurgusal yatırım bankasının bunu bir kaza sonucu yapması sebebiyle Wall Street'i aklamakla ve bu insanların aslında suç işlemediğini öne sürmekle suçlanıyor. Ekonomiden, sadece paranın aslında var olmadığını ve varsayımsal değerlerle dünyanın döndüğünü ve bu sayede de insanların rahatlıkla yönlendirildiğini söyleyebilecek kadar anladığım için -ya da diğer bir ifadeyle ekonomiden anlamak için yeterli donanıma sahip olmadığımdan-, filmde krizin başlama şekli ve orada dönen entrikalar hakkında tam bir yorum yapabileceğimi düşünmüyorum, yani gerektiği kadar anladığımı zannetmiyorum. Fakat film, kendi babası da böyle bir yatırım bankasında çalışmış olan, yönetmen ve senarist J.C. Chandor'ın kurgusu ve gerçekteki krizlere sadece atıfta bulunuyor. Yani kendilerini kurtarmak adına bir yatırım bankasının kazayı fırsata dönüştürmesi ve filmde akabinde gerçekleşenler, bence Wall Street'i aklamak değil, sert çizgilerde ilerlemeyen hafif bir olumsuz eleştiridir, olmuş ve olmakta olanlara.

Filmde görmekten mutlu olduğum Stanley Tucci'nin merdivendeki hesap sahnesi ve nerede görsem mutlu olduğum Kevin Spacey'nin köpeğiyle olan ilişkisi, 24 saatlik bir süreci konu alan filme ve karakterlerine derinlik katan unsurlar olmuş. Karakterler arasındaki en kıdemsiz elemanın sürekli üstlerinin maaşlarıyla uğraşması da -belki çok alakalı olmasa da o karakterle- dışarıdan gayet rahat sallayıp böyle bir işe girdiğinde ya da o fırsatı yakaladığında bir anda söylemi değişen insanları hatırlattı bana. Sonuçta bedeli ödeyenin "büyük adamlar" değil "diğer insanlar" olduğunun filmdeki vurgusu bir tarafa Peter Sullivan karakterinin sokakta arabasıyla giderken dışarıdaki insanlara bakıp; "Bu insanların ne olacağı hakkında en ufak bir fikri yok." demesi de önemli detaylardandı.

En İyi Orijinal Senaryo dalında Oscar adayı olan Margin Call, son dönemlerde belgesel film olarak daha da artan ekonomik eleştiri konusunu kurgusal bir filme taşıyan, oyuncu kadrosuyla da göze çarpan ve sürükleyici bir anlatıma sahip bir Wall Street filmi.

Bridesmaids

2012-02-09T13:28:00.005+02:00

Bu senenin En İyi Orijinal Senaryo dalında Oscar adaylarından Bridemaids her ne kadar bir chick flick olsa da filmin hem senaryo dalında ödüle aday olması hem de her yerde hakkında çok olumlu eleştiriler okumuş olmam nedeniyle merak edip izledim filmi, belki bu kez ilk anda sandığım gibi değildir de güzel bir komedi izlerim umuduyla. Fakat her sene çokça benzerleri çekilen filmlerden biri Bridemaids de; kendisi ve içeriği bakımından olmasa da varlığıyla bir komedi filmi.

Böyle bir filmi herkesin beğenmiş olması yine çok önemli olmasa da filmin senaryo dalında ödüle aday olmuş olması yapımcıları adına gerçekten büyük bir başarıdır; artık nasıl bir çalışma yürüttülerse filmi aday yapabilmişler. Ödül kavramı bir tarafa, senaryo dalındaki ödüllerin biraz daha fazla önemli olduğunu düşündüğüm için belki garip geliyor bana bu durum çünkü filmin En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu dalında da bir adaylığı var -Melissa McCarthy- ama o adaylık pek rahatsız edici değil, en azından daha kabul edilebilir.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Warrior

2012-02-09T13:20:00.006+02:00

Kendi tarzı filmlerdeki neredeyse tüm klişeleri bir araya getirip bunun çok fazla sırıtmamasını sağlamak elbette bir başarı olsa da Warrior sıradan ve vasatın altında bir film.

Filmde, En İyi Yardımcı Erkek Oyuncu dalında Oscar adayı olan Nick Nolte'un oyunculuğu dışında pek bir şey olmamasına rağmen filmin neden bu kadar abartıldığını da pek anlamış değilim açıkçası.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

The Iron Lady

2012-02-07T18:34:00.008+02:00

The Iron Lady, açılış sekansı ve -resmen gösteri yaptığı için daha öne çıkan- Meryl Streep ile beraber Jim Broadbent'in oyunculuğu haricinde olumlu pek bir şey sunamayan ve Margaret Thatcher'ı anlatmakta da zayıf kalan bir film. Thatcher'ı suçlamak ya da savunmak adına keskin bir tavrı olmayan film kendisinden bağımsız olarak -ve muhtemelen bilinçli bir şekilde olmadan- önemli bir şey gösteriyor aslında; politika, hala, olduğundan ve olabileceğinden çok daha fazla kişisel algılanıyor.

Ve son olarak; Oscar'a aday olan bazı filmler için "Eğer posterler gerçeği gösterseydi" başlığıyla yapılan uyarlama posterlerden The Iron Lady:

The Ides of March

2012-02-07T00:59:00.012+02:00

Beau Willimon'un Farragut North isimli oyunundan yazarın kendisi, Grant Heslov ve Clooney tarafından senaryoya uyarlanan film Clooney'nin yönetmen olarak dördüncü uzun metraj filmi.

Amerika'nın en son Obama'yla yaşadığı ve aslında neredeyse her yerde tüm seçimlerde yaşanan hayalkırıklığını, bu oyunun oynanma şekliyle olduğu kadar bundan başka kazanma yolunun da olmamasıyla açıklıyor film. Hikayede odaklanılan ana olaylar meydana gelip gelişirken arka planda sürekli olarak kampanya dahilinde yapılan ve bolca "demokrasi, özgürlük, dürüstlük, ileri, gelecek" gibi sözcük ve kavramları içeren konuşmaların asansör müziği tavrı ve tadında sunulmuş olması da bence filmi güzelleştiren en önemli detaylardan birisi. Ve tabi sadece birisinin bile bir filmde oynuyor olması benim için o filmi izleme nedeniyken bu oyuncuların bir araya geldiği bir filmi izlemeye olumlu bir önyargıyla başlamam gayet normal sanırım. Ha elbette çok önemli oyuncuların bir araya gelmesiyle çekilen çok kötü filmlere verilebilecek örnekler gayet fazla ancak burada başlıbaşına Philip Seymour Hoffman ve Paul Giamatti ikilisi yeter zaten. Yanlarında da Evan Rachel Wood -gibi bir güzellik-, Marisa Tomei, Jeffrey Wright, Ryan Gosling ve -dünya genelinde daha çok yakışıklılığıyla, Amerika'daysa bunun yanında bir de siyasi tavrıyla daha fazla öne çıkıyor olsa da oyunculuğu adına yorum yapmaya gerek olmayan- George Clooney olunca o klişe güçlü oyuncu kadrosu tabiri ortaya çıkıyor. Sonuç olarak The Ides of March, bir önseçimin arkaplanı aracılığıyla politika ve tahmin edilebilir kokuşmuşluğunu konu edinen sürükleyici ve güzel bir film. Aynı zamanda son yıllarda gördüğüm en güzel film afişlerinden birine sahip olduğunu da eklemeliyim.

- Bu saçmalığa gerçekten de inanıyorsun, tüm bu ülkeyi kurtarma fikrine.
- Ida, ben saf değilim, tamam mı? Birçok insanın 40 yaşına kadar ulaşacağı kampanya sayısından daha çok kampanyada çalıştım. Sana söylüyorum: İşte bu o!
- Bu fikre saplantı yaptın değil mi?
- Aynen öyle. Bundan gayet memnunum ayrıca. Bak; anketlerde önde gidiyor olması veya gerekli ekipmana sahip olup olmadığı umrumda değil. Gerçek şu ki; insanların hayatlarında hakikaten değişiklik yapabilecek tek kişi o. Ondan nefret edenler için bile. Mike Morris'in başkan olmasının kendisinden çok bizim için önemi var. Kazanamayacağı düşüncesi sikimde değil; kazanmak zorunda.
- Yoksa n'olur? Dünya alt üst mü olur? Hiçbir önemi olmaz. Zerre kadar. Sabah kalkıp işe giden, yemek yiyip uyuyan kimsenin hayatında hiçbir değişiklik olmaz. Yine işlerine giderler. Senin adamın kazanırsa Beyaz Saray'da bir işin olur. Kaybederse, K Caddesi'ndeki bir danışmanlık firmasına dönersin. Bu kadar! Bu adam için bu kadar heyecanlanmadan önce bunları bilirdin. Mike Morris bir politikacı. İyi, hoş biri. Hepsi öyledir zaten! Seni hayal kırıklığına uğratacak. Er ya da geç.

The Descendants

2012-02-06T17:05:00.005+02:00

Alexander Payne'in 2007 yapımı harika filmi Sideways'in üzerinden 7 yıl geçtikten sonra gelen ve bu sene beş dalda Oscar'a aday olan The Descendants, konusu duygu sömürüsüne gayet müsait olsa da buna başvurmayan, kolaylıkla bağ kurulabilen ve karakterlerini dengeli bir biçimde işlemiş olan; Payne'in filmlerindeki o güzel sıcaklığı yakalamış ve garip bir yönde etkileyici bir film.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Leonard Cohen - Old Ideas

2012-02-06T13:32:00.007+02:00

Leonard Cohen'in -baba, dede, güzel adam, arkadaşlığınız hiç bitmesin istediğiniz insan ya da artık her ne derseniz kendisine- 31 Ocak'ta çıkan yeni albümü Old Ideas yine ayrı bir güzel. Dinleyelim efenim;

I love to speak with Leonard
He’s a sportsman and a shepherd
He’s a lazy bastard
Living in a suit

But he does say what I tell him
Even though it isn’t welcome
He just doesn't have the freedom
To refuse

He will speak these words of wisdom
Like a sage, a man of vision
Though he knows he’s really nothing
But the brief elaboration of a tube

Going home
Without my sorrow
Going home
Sometime tomorrow
Going home
To where it’s better
Than before

Going home
Without my burden
Going home
Behind the curtain
Going home
Without the costume
That I wore

He wants to write a love song
An anthem of forgiving
A manual for living with defeat

A cry above the suffering
A sacrifice recovering
But that isn’t what I need him
To complete

I want him to be certain
That he doesn’t have a burden
That he doesn’t need a vision
That he only has permission
To do my instant bidding
Which is to say what I have told him
To repeat

Going home
Without my sorrow
Going home
Sometime tomorrow
Going home
To where it’s better
Than before

Going home
Without my burden
Going home
Behind the curtain
Going home
Without this costume
That I wore

Going home
Without the sorrow
Going home
Sometime tomorrow
Going home
To where it’s better
Than before

Going home
Without the burden
Going home
Behind the curtain
Going home
Without this costume
That I wore

I love to speak with Leonard
He’s a sportsman and a shepherd
He’s a lazy bastard
Living in a suit

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

A Better Life

2012-02-04T13:39:00.005+02:00

Bu yılın Amerikan bağımsız filmlerinden A Better Life filmlerde ve dizilerde bolca görmeye alışık olduğumuz "parlak" Los Angeles'ın "parlak" olmayan diğer tarafında geçiyor. Göçmen sorunuyla beraber, daha iyi yaşam şartlarına kavuşmaya çalışan insanların hayatlarına değinen bu filmin, 2009 yılında Twilight serisinin bir filmini yönetmiş olması sebebiyle, Chris Weitz'dan çıktığını görmek açıkçası şaşırtıcı oldu benim için. Her ne kadar içerdiği problemlerle ilgili pek radikal bir tavrı olmayıp daha çok o ortamdaki baba-oğul ilişkisine odaklansa da film, Carlos Galindo Los Angeles'ın zengin kesimlerinden otobüsle geçerken görüntüye yansıyan tezat bile yeterli aslında bazı şeyleri anlamaya ve anlatmaya.

A Better Life, bilindik hikayesini pek duygu sömürüsüne başvurmadan etkileyici kılan vasatın üzerinde bir film. Ve bu fazla tanıdık hikayeler, bu düzen sürdükçe anlatılmaya devam edilecek muhtemelen.

Demián Bichir'in bu filmdeki Calos Galindo karakteriyle En İyi Erkek Oyuncu Oscar'ına aday olduğunu da belirtmeli.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

The Girl with the Dragon Tattoo

2012-02-02T18:42:00.013+02:00

Män som hatar kvinnor / The Girl with the Dragon Tattoo

2009 yapımı Män som hatar kvinnor filminden haberdar olup da izlemek için bir listede bekletmeye başlamamdan sadece birkaç ay sonra David Fincher'ın da filmin uyarlandığı aynı çok satan kitabın bir uyarlamasını çekeceğini öğrenmiştim, ve bunun üzerine, hem "kitaptan uyarlama film" klişesinin ne kadar saçma olduğu yönündeki düşüncemi sağlamlaştırmak -çünkü bir kitaptan uyarlanan fim, kitabın filmi değildir, kitabın sadece görselleştirilmiş bir versiyonudur- hem de Fincher'ın bir hikaye ve film üzerindeki etkisini daha iyi görebilmek adına Fincher'ın versiyonu ortaya çıkana kadar Niels Arden Oplev'in yönettiği 2009 yapımını da bekletip ikisini arka arkaya izlemeye karar verdim.

The Curious Case of Benjamin Button'ın prodüktörlerinden Kathleen Kennedy, Fincher'a Benjamin Button'dan sonra bir göz atması için bu kitabı önermiş ve Benjamin Button'ın gösterime girmesi konusunda ciddi zorluklar yaşanmış olmasının da etkisiyle Fincher, kimsenin bunu bir filme uyarlamayacağını ve kendilerini yine çaresiz kalacakları bir duruma sokacağı cevabını vermiş Kennedy'ye. Daha sonra The Social Network'ü çeken Fincher'a Sony Stüdyosu patronu Amy Pascal Dragon Tattoo'nun haklarını satın aldıklarını söyleyip projeyi Fincher'a getirmiş. İçinde yer aldığı tüm projelerin tonunu etkilediğini söyleyen ve Hollywood'un yapımcıları gözünde "karanlık ve herhangi birisini rahatsız edeceğinden çekinmeyen" filmler yapan Fincher, Stieg Larsson'ın kitabını ve Steven Zaillian'ın ondan uyarladığı senaryoyu okumuş ve dahil olmaya karar vermiş.

Fincher'ı, röportajında söylediği gibi, hikayede çeken şeyin bilindik macerası ya da gerilimi değil, Mikael Blomkvist'le Lisbeth Salander'in ilişkisi olması bir nevi filmi kurtaran şey olmuş. İsveç yapımı filme göre hikayesinde bazı farklılıkları olan Amerikan versiyonu tek bir olaydan çok iki karakter çevresinde kurulmuş, ve film bu sayede polisiyenin, TV dizilerinin de etkisiyle daha da fazlalaşması ve sıradanlaşmasından İsveç versiyonuna göre daha az etkilenmiş ancak hikayenin biraz dağınıklaşmasına da neden olmuş.

Bunlar dışında kısa kısa söyleyecek olursam; Fincher versiyonunda Rooney Mara, Noomi Rapace'e kıyasla, Lisbeth karakteri için fazla sevimli kalıyor. Aynı zamanda filmde, İsveç versiyonunda birkaç diyalogda şirketlere karşı görülen tavır yok ve Vanger ailesiyle beraber tek tek bazı üyelerinin de Blomkvist'e ve araştırmasına karşı olan tavrı da biraz daha dengesiz gösterilmiş. Ve elbette, Amerikanlaştırılmayıp İsveç'te geçen bir hikayede herkesin İngilizce konuşuyor olması da filmin tökezlediği önemli bir nokta.

Sonuç olarak Fincher, çok da güzel olmayan polisiye bir hikayeden, Trent Reznor'ın müzikleri ve sinematografinin de etkisiyle, İsveç versiyonuna kıyasla daha güzel ama filmografisi içindeki en vasat filmi yaratmış.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

The Help

2012-02-02T02:14:00.010+02:00

Irkçılığıyla bilinen Birleşik Devletlerin Güney Eyaletlerinden Mississippi'de '60'lı yıllarda "yardımcı" olarak çalışan zenci kadınlar aracılığıyla, bir topluma sinmiş ve hala da bittiği söylenemeyecek olan ırkçılığı konu alan bir film The Help. Elbette bu tarz bir konuyu şimdiki zamanda işlemek geçmişe göre çok daha kolay. Sonuçta sistemin prensibi yoktur, sadece hayalleri değil, bulunulan zaman içerisinde ilgi çeken ve onaylanma ihtimali yüksek olanı sunar, yani bu filmde bu açıdan, -neredeyse tüm dünyada her zaman olduğu gibi- çoğunlukla muhafazakarlığın egemenliğinde olan Amerika'da şimdilik eskiye göre biraz daha güçlü olan Amerikan liberalizminin etkisiyle oluşmuş -ve o kadar garip bir ülke ki yer yer "sol-kanat" sayılan bir liberalizmden bahsediyorum- ve ondan faydalanmaya çalışan bir film olduğu yönünde yersiz ve gereksiz bir ön yargı oluşturabiliyor.

Hikayesi ve oyunculukları kadar filmi güzel kılan ve benim film hakkında bahsetmek istediğim en önemli şey ise Celia Foote karakteri. Çünkü Jessica Chastain'in canlandırdığı bu karakter filmi boyutlandırma konusunda büyük bir imkân sağlıyor. Hem siyahlarla olan ilişkisiyle -tabi çoğunlukla Minny Jackson'la (Octavia Spencer)- var olan ayrımcılığa karşı tek yolun Skeeter Phelan'ın (Emma Stone) idealizmi olmadığını vurguluyor hem de diğer beyazlarla olan ilişkisiyle, sadece ortaya kendilerini motive edecek bir neden çıkmasını bekleyen ve sadece ayrımcı diye nitelemenin az kaldığı bir zihniyeti ortaya koyuyor.

Sonuç olarak The Help, Oscar törenlerinde dört adaylığının üçünü oluşturan oyunculuk dallarında öne çıkan ve -çok küçük bir ihtimal de olsa, film Birleşik Devletler'de ağustosta vizyona girdi; akademi her şeyden önce biraz unutkandır- En İyi Film dalında sürpriz yapabilecek gayet sıcak bir film.

Hiçkimse bana, ben olmanın nasıl bir şey olduğunu hiç sormamıştı. Bu konuda gerçekleri anlattığım anda kendimi özgür hissettim.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

The Artist

2012-01-30T20:53:00.013+02:00

Sessiz filmlerden sesli filmlere geçiş dönemini George Valentin karakteri üzerinden anlatan The Artist, günümüz sinemasının da yaşıyor olduğu -ve ben katılmıyor olsam da- "büyük ilerleme" olarak değerlendirilen değişim süreci için çok önemli bir yansıma niteliğinde ve bu nedenle çok daha özel bir film.

Blogda sık sık tekrarladığım gibi ödül törenlerini eğlencelik şovlar olarak gördüğüm için, her ne kadar abartılmasını istemediğim için ödül almasını istemediğim filmler olmuş olsa da, takım tutar gibi ödül almasını çok istediğim film pek olmaz. Fakat; filme dair henüz bir şey okumadığım için filmin senaristi ve yönetmeni Michel Hazanavicius'nun düşüncesini bilmesem de, yönetmenin, sinemanın önemli değişim dönemlerinden birisini konu edinen bu hikayeyi, güzel adam Martin Scorsese'nin bile filmografisine üç boyutlu bir film eklediği -3boyutlu film çekilmesin demiyorum tabi ki burada sadece var olan bir durumu onun üzerinden anlatmaya çalıştım- 2011 yılında sessiz film olarak çekip 2000'li yılların bence en iyi filmlerinden birini yaratmış ve 2012'de böyle büyük bir keyifle sessiz film izletmiş olması, safi sinemayı yok etmekte olan belli değişimlere karşı bir tavırdır. Sonuç olarak, aday filmlerin henüz hepsini izleyememiş olsam da The Artist'in sinema adına ortaya koyduğu bu düşünce nedeniyle Akademi tarafından da ödüllendirilmesini filme ve o düşünceye bir destek olarak algılayacak olduğum için çok istiyor ve önemsiyorum.

The Artist, sesli sinemaya geçişle beraber sessiz filmlerin gözden düşen yıldız oyuncusu George Valentin'in ruhsal durumunu yansıtmakta çok başarılı. Sadece, artık durumun vahametini anlayan Valentin'in yapımcı şirketin merdivenlerinden aşağı indiği sahne bile karakterin içinde bulunduğu durumu çok güzel bir biçimde ortaya koyuyor. Jean Dujardin'a (George Valentin) ve Bérénice Bejo'a (Peppy Miller) hayran kaldığım filmde, -izlemeden önce filme dair hiçbir şey öğrenmek istemeyenler için spoiler niteliği- Peppy Miller'ın Valentin'in odasında onun ceketiyle oynayışı gibi akılda kalan, çok güzel birçok şey var. Ayrıca her yerde sevimliliğinden bahsedilen köpek oyuncu Uggie de filmin mizahi yönüne önemli katkıda bulunmuş. Valentin'in arka arkaya çektiği filmlerin isimleri A Russian Affair'den A German Affair'e değişiyorken, artık sessiz film çekmeyeceğini duyuran yapım şirketine tepki olarak kendi çektiği sessiz filminin isminin Aşkın Gözyaşları olması gibi birçok detay da filmi daha da güzelleştirmiş.

The Artist, sinemanın neden ve nasıl bu kadar güzel olduğunu çok sade bir biçimde anlatabilmeyi başaran, sinemanın bir yaşama sebebi olmasının abartılı bir durum olmadığını bir kez daha gösteren, sadece sessiz sinemaya değil bizzat sinemanın kendisine saygı duruşunda bulunan çok güzel bir film.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Moneyball

2012-01-29T02:38:00.007+02:00

En İyi Film dahil 7 dalda Oscar'a aday olan Moneyball'ın arkasında çok önemli iki senarist var: Steven Zaillian ve geçen senenin En İyi Uyarlama Senaryo Oscar'ının sahibi Aaron Sorkin. Sorkin'in etkisiyle mi bilmiyorum ama filmde ciddi bir The Social Network havası var.

Uzun bir süre beyzbolu anlamaya çalışmış ve en sonunda pes etmiş birisi olarak filmin o tarafı elbette pek ilgimi çekmedi, daha doğrusu oyuna dair bahsettikleri teknik şeylerden pek anlamadım ama -temel aldığı gerçek hikayeyi daha önce hiç duymamış olduğum için- final bölümü diyebileceğimiz ve filmin de temelini oluşturan o düşüncenin tam olarak verildiği bölüm sayesinde filme gerçekten hayran kaldım. Hatta final jeneriği akmaya başladığında, bugüne kadar spor filmlerinin neden ilgimi çekmediğini Moneyball sayesinde farkettim.

Moneyball, Oscarlarda En İyi Uyarlama Senaryo dalında ödülü alamadığı sürece sadece adaylıklarıyla kalacak gibi gözüküyor olsa da; rekabet, kazanmak-kaybetmek ve her şey gibi gittikçe ticaretleşen -bu noktada, bu basit tek sözcükten daha ileri bir tanım gerekiyor aslında- spor üzerine çok güzel bir film.

Son olarak geçen sene The Fighter'ı izlerken hissettiğim işte güzel sinema ya'yı bu senenin Oscar adayları filmlerinden de Moneyball hissettirdi. Muhtemelen küçükken izlediğim o Hollywood filmlerinin havasıyla beraber bir şeyler yakaladığım için böyle hissediyorum ve onun için film gerçekte olduğundan daha etkileyici geliyor, yani şimdilik kurabildiğim mantık sadece bu ama olan şey her neyse gerçekten iyi ve güzel hissettiriyor.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Smultronstället - Wild Strawberries

2012-01-28T15:17:00.005+02:00

- O nerede?
- Gitti. Hepsi gitti. Bir ameliyatla alındı profesör, bir cerrahi şaheseri. Acısız. Kanama ve titreme olmadan.
- Ne kadar sessiz.
- Mükemmel bir başarı profesör.
- Ya ceza?
- Bilmiyorum. Sanırım her zamanki.
- Her zamanki?
- Yalnızlık.
- Yalnızlık?
- Aynen öyle.
- Af yok mu?
- Bana sorma. Bilmiyorum.

***

- Sen bir korkaksın.
- Evet. Bu hayat beni hasta ediyor. İstediğimden bir gün fazla yaşamak sorumluluğuna itilmeye zorlanamam. Ve dediğimi gerçekten kastettiğimi biliyorsun.
- Bunun doğru olmadığını biliyorum.
- Doğru ya da yanlış bile yoktur. İhtiyaçlarımıza göre davranırız.
- Neymiş onlar?
- Seninki yaşamak ve bir hayat yaratmak için duyulan lanet bir istek.
- Ya seninki?
- Benimki ölmek. Taş gibi ölü olmak.

Midnight in Paris

2012-01-28T04:17:00.004+02:00

Zamanların birbiri içine geçtiği Midnight in Paris'te Hemingway'in ya da Fitzgerald'ların kendilerini gösterdikleri gibi ortaya çıkıyor çok-güzel-bir-adam Woody Allen da. Midnight in Paris, başladığı ilk andan son anına kadar yüzümde keyif ve memnuniyeti ifade eden gülümsemeyi eksik ettirmeyen, yine güzel diyaloglar -ve yer yer monologlar tabi- barındıran keyifli bir hikayeyle yaratılmış çok güzel bir Woody Allen filmi.

84. Akademi Ödüllerine En İyi Orijinal Senaryo dalında aday olan Midnight in Paris'in -yani Woody Allen'ın- Altın Küre'de sonra Oscar'ı da alma ihtimali -şimdilik- yüksek gözüküyor.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Love Streams

2012-01-26T17:06:00.003+02:00

Aynanın arkasında var diye takip ediyoruz sırrı, arar gibi yaparken arkasından sürükleniyoruz.

"Hayat, bir dizi intiharlar, boşanmalar, tutulmayan sözler, içine edilmiş
çocuklar ve bir sürü şeyden ibaret."

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Melancholia

2012-01-23T17:49:00.008+02:00

Ölümünde bile töreni unutmayan insanoğlundan yaşamında huzurlu olması nasıl beklenebilir ki? Mutlaka bekleyecektir ve tasarlayacaktır, ve o bir terslik olduğu farkedileceği ana kadar her şey daha önemli gözükecektir. Oysa anlaşılamayana ne kadeh kaldırmalı ne de üzerinden tabak fırlatmalı.

Sıradanlığı olduğu gibi kabul etmeliyiz, çünkü, kendimizden başka, gerçekten sahip olduğumuz ve olabileceğimiz tek şey.

Trier'li karakter posterinin sol üst köşesinde yer alan persona non grata'ya dikkat, Trier'in karşısında yer aldığı ruh, Trier'e istediğini verdi sanırım.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Hırkalar ve Kazaklar

2012-01-22T15:01:00.006+02:00

Her şeyin kabul edilebilir olduğu o akşam yorgunluğu ve bıkkınlığıyla konuşmaya başlamıştı insanlar. Odaya güzel koksun diye sıkılan parfüm gibi kokmuştu sonrasında ortalık. Birkaç günlük yıkanmamış bulaşıktan ya da bir şeylerin dibinde kalmış yemek artıklarından kaynaklanıyor olsa konuşacak bir şey bulmanın mutluluğu ve yerinde bir şey söylüyor olmanın gururuyla etrafın ne kadar kötü koktuğundan dem vuracak olan insanlar kandırıyorlardı birbirlerini, bunlardan farklı kokmayan o oda parfümünün kokusunun ne kadar güzel olduğundan bahsederken. Çünkü güzel kokması gerekiyordu, yani başka ihtimal yoktu, onun varolma sebebi buydu. Henüz kendi varoluşsal problemlerini çözememiş ve hatta belki hiç üzerine bile düşünmemiş insanlar bir nesnenin varolma sebebinden ve bu sebebin gerçekliğe uygunluğundan o kadar eminlerdi ki, sonunda konuşacak bir şey bulduk diye düşünerek bile bahsini açmıyorlardı bu konunun. Camus bu yüzden zaten o giriş cümlesiyle çok etkilemişti: Gerçekten önemli olan tek felsefe sorunu vardır; intihar. Öyle ya yaşamaya değer bir gerçeklik yoksa, o zaman ona dair şeyleri düşünmenin ne anlamı vardı? Her şeyde anlam arayan, gazeteleri okuyup haberleri izlerken aklından 5n1k’yi çıkarmayan kişioğlunun kafası elbette bununla da karışmıştı, ona ne şüphe. Tabi bunları konuşmanın gereği yok, zaten hava çok soğuk. Konuştukça aynı şeylerden bahsettiklerini anlıyor belki insanlar, yani farklılık ilgi çekiyor ilk başta, her ne kadar “tam benlik” gibi tabirler kullanılsa da. Zaman ilerledikçe anlıyorlar; batı cephesinde değişen bir şey yok. Palahniuk en açığından söylemişti de, Türkçe’ye de hepimiz aynı bokun lacivertiyiz diye çok güzel çevrilmişti ya, ondan işte.

Uzaklaştıkça yakınlaşıyoruz, yakınlaştıkça uzaklaşıyoruz çünkü bizim olmayanın bizi heveslendirmesi gerektiği bir çağda yaşıyoruz, çünkü gerektiği düşünülen şeyleri yapmamızın şart –veya kimilerince farz- olduğu bir dünyada yaşıyoruz, bunları bu kadar rahat söyleyebiliyorum; çünkü doğduğumuz andan itibaren bahaneler geliştirebilmek üzerine uzmanlaşmamızın kaçınılmaz olduğu bir öz-suçlayıcı benlikle boğuşuyoruz. Ne yaparsak onda iyi, hatta yetmez, en iyi olmamız gerektiği söylenen “gerçekçi” ve “bilge” sohbetlerin öznesi ve nesnesi oluyoruz, hepimiz ayrı ayrı, sonuçta hepimiz bir.

Bir western melodisi kadar tekinsizce solumaya devam ediyoruz, hepimizin, ne kadar önem verdiğimizi birbirimize kanıtlamaya çalıştığımız havayı solurken. Al Pacino’nun Jack Daniel’s’in ismini yanlış söylediğinde kendisini düzeltmeye kalkışan o çocuğa; bana kaç yıllık arkadaşımı mı tanıtıyorsun, dediği filmdeki gibi yaşıyoruz; yaşamayı ne kadar sevdiğimizi herkese göstermeye çalışarak, yaşamın ne kadar coşkulu bir şey olduğuna inanmaya çalışarak ve yeri geldiğinde Pacino’nun o kaçınılmaz yüksek tonlu patlamalı konuşmalarını yaparak, çünkü herkes, her şey ve her yer bitmelidir, sona ermelidir ve hiçbir son aslında o tiratlar olmadan önemli değildir.

1; walker evans
2; antonio grambone

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Waiting for the Miracle*

2012-01-20T00:26:00.008+02:00

İnsanlar ikiye ayrılırlar; sabırlı olduklarının farkında olanlar ve sabırlı olduklarının farkında olmayanlar. Çünkü tüm insanlar beklerler, ne zaman sonlanacağı belli olmayan bir ölüm sürecini yaşarken, yani ölmekteyken. Ve beklerken bir şeyi, diyelim ki mucizeyi, yapılacak bir şey kalmaz geriye. Her şey kadar sonuçları da bekler insanlar, zira sanılanın aksine nedenler bilinmez çoğu zaman. -hatta belki yokturlar- Nedenler bilinseydi kontrol edilebilirdi zaten sonuçlar, ve aslında tam da o zaman son bulurdu beklemek, çünkü tahmin edilebilir veya bilinen bir dünyada kimse beklemez nasıl sona ereceğini. Yani, kimileri farkındadır Godot'yu beklediklerinin, kimileri sadece otobüs beklediklerini sanır, kimileriyse Godot'yu lanetler kendilerince.

Ve insanlar aslında çoka ayrılırlar, ve hepsi beklemektedirler. Herhangi bir yerde, herhangi bir zamanda ve herhangi bir şeyle uğraşırken. Çünkü ne olduğunun çok da önemi yoktur, çünkü farketmez.

fotoğraf, fotoğrafta bekliyor olan adam nick drake ama kim çekmiş ne zaman çekmiş ben de bilmiyorum.
*waiting for the miracle, leonard cohen.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Jodaeiye Nader az Simin / A Separation

2012-01-15T22:48:00.011+02:00

Bir insan bağırırken o yüksek sesin duyulmaya başladığı ilk an ile son an arasında kalan sürede geçiyor yaşam. Belki bu yüzden bazı insanlar sesleri çıkmadıkça yaşamadıklarını düşünüyorlar. Yaşadıklarını sananlarsa seçimlerini yapıyorlar; neye inanacaklar, ne söyleyeceler, ne ödeyecekler ve bunlarla beraber her şeyi nasıl yapacaklar? Tabi tüm hepsinden önce bir yaşam tanımı yapmalıydık -öyle ya yaşadıklarını sanıyorlarsa neyi varsayıyorlar, fakat din ya da hukuk insan tanımazken ve tüm insanlar kurtuluşu bu iki sözcükle ifade edilen iki kavrama sığdırırken neyin tanımını yapabilirdik ki? Ha tanım bir şeyi değiştirir mi, orası da ayrı mesele.

Benim film sırası ve sonrasında zihnimden geçenler bir tarafa, Asghar Farhadi'nin yazıp yönettiği Jodaeiye Nader az Simin sadece bir ayrılığın hikayesiyle başlayan ve bu coğrafyaya özgü gibi görünse de aslında insanın olduğu yerde birçok şeyin sadece birer versiyon/varyasyon olduğunu gösteren çok güzel bir film.
sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Tanju Okan - Koy Koy Koy

2012-01-14T02:26:00.004+02:00

Nasıl elimizden yaşlı bir kızılderilinin sözüne inanmaktan başka bir şey gelmezse, öyle sevilir bence bu şarkıyla Tanju Okan da. O sesi duyulduğu anda, söylediği her şey yaşamın anlamını açıklar gibidir, tıpkı yaşlı bir kızılderilinin sözlerinde saklı olan o bilgelik gibi.

değişmez sorumuz
nedir ki sonumuz
toprak değil mi erkeni geçi
aldırma sen doldur be meyhaneci

koy koy koy koy koy
koy koy koy koy koy
doldur bak efkarlandım yine bu gece
koy koy koy koy koy
koy koy koy koy koy
dostlar gitmeden gizlice

çok ülkeler gördüm
çok diyarlar gezdim
öğrendim alemin sırrı nedir
dünyanın merkezi bu meyhanedir

koy koy koy koy koy
koy koy koy koy koy
doldur bak efkarlandım yine bu gece
koy koy koy koy koy
koy koy koy koy koy
dostlar gitmeden gizlice

ölürsün dediler
dün içirmediler
sanki sarhoş oldum bilmem neden
çıkmam tövbe bir daha meyhaneden

koy koy koy koy koy
koy koy koy koy koy
doldur bak efkarlandım yine bu gece
koy koy koy koy koy
koy koy koy koy koy
dostlar gitmeden gizlice

ay layyy layy ehehhhe
doldur kardeşim doldur yaa
meyhaneci... koy... içki koy yaa.
hadi şerefine...
sağol bey be -sağol yaa... ahhahahahaa...
terkedicekler nası olsa biliyosun dimi sen de.
sağol abi...

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Ölebilirsin Şimdi*

2012-01-05T00:07:00.011+02:00

Okumak kimilerine yazmayı öğretir, banaysa yazmamayı öğretti, dedi Ender. O yüzden onlar yazmış, ben okudum. Bazen bir cenazeye hazırlanır gibi, bazen de sadece uykuya dalmaya hazır gibi. Ama her zaman burada gibi.

Uzak Kaderler İçin

Bir gün, bir yağmurla garip garip
-Çoluğu çocuğu terk edeceğim.-
Bir sevgiyle dolmayacak kalbim, anladım
Alıp başımı gideceğim.

Asır yirminci asırdır, âmenna
Bir yanımda sevgilerim, bir yanımda sancım
Neon lâmbaları büsbütün karartır gecemizi
Uzaklar daha uzaklaşır
Bir define çıkarır gibi kayalardan, Âdemden beri
sımsıcak sevgilere muhtacım.

Bir gün alıp başımı gideceğim
-Yıldızlar ışısın, yollar üşüsün, yollar...-
Belimi bir ılık şal sarsın, mavi
Hüzünlü bir serencâmın ardından, şarkısız
Rüyalarım unutulmuş bir handa pes desin
Görmüş geçirmiş bir çift duygulu dudak karşısında.

Kendi kendine çekilmez oluyor ömrüm
Her insanın ayrı ayrı yaşayabilsem kaderinde
Diyarı gurbette kanlı bir aşk
Bahtsız bir çocukluk uzak köylerin birinde
En uzak beyazlar,
En yakın ikindilerde, duygulu
Ve bir sahil meyhanesinde bir akşam
İçip içip ağlasam...

Turgut Uyar

Ne Gelir Elimizden İnsan Olmaktan Başka
I

Ne çıkar siz bizi anlamasanız da
Evet, siz bizi anlamasanız da ne çıkar
Eh, yani ne çıkar siz bizi anlamasanız da

(...)

Ben şimdi ne yapsam, ben şimdi ne yapsam kaç kere yalnız
Hem bunu kaç kere söylemek, ne türlü söylemek adına
Eskimiş fırçalarda, kırılmış şişelerde, tozlanmış ilaç kutularında
Okunmaz kitaplarda, uzaksı giysilerde, çocuksuz avlularda
Anlamsız kahvelerde, bir yolun çok ucunda asılmış koyun butlarında
Ben şimdi ne yapsam, ben işte ne yapsam kaç kere yalnız
Kaç kere yalnız, ama kaç kere yalnız, gene kaç kere insan olmalarımla
Kapansam, evlere kapansam, yıkanmış bir deniz bulacaksam orada
Anılar bulacaksam- anılar mı dediniz? Ne sesli bir vuruşma
Odalar bulacaksam, odalarda kadınlar, çiçekler, çok aynalar
Rakılar, gene rakılar, kırıklar, sonsuz yaralar
Bulacaksam orada, bir koltuğu bir koltuğa doğru
Bir yüzü bir yüze, bir eli bir ele doğru yaklaştıran çocuklar
Sinekler bulacaksam, kaskatı yapan boşluğu sinekler
Zorlanmış bir gülüşten -iğrenip birden- kusmalar, bulantılar
Bulacaksam belki de: susanlar, bilmem ki niye susanlar
Ölüler bulacaksam -ölü gözleri onlar, cesetler, giderek dışa vurmalar
Ne dedik, dışa vurmalar mı, yani ilk aydınlığı mı ölümün
Ölümün ilk aydınlığı mı, ne dedik, sahi biz ne deseydik bu konuda
Ne deseydik bilmiyorum, ama var bu kadarcık bir şey insanın sonsuzunda
Bu kadarcık bir şey -iyi ya, peki, şimdi kim var sırada
Sakın haa!.. Biz yoğuz, bizi unutun, yok deyin adımıza
Yok deyin, çünkü biz... biz işte korkuyoruz ne güzel korkumuzla
Ne güzel ellerimizle... Başlayın, hadi başlasanıza
Örneğin bir kahve falı? Az müzik? Diyorum biraz iskambil
Ama hiç seslenmiyelim -seslenmiyelim- içimizden oynıyalım ayrıca
Dört kişiyiz!
-Hayır on!..
-Bin kişiyiz!
-Bana kalırsa...
Ne kadarcık bir fark var bizimle bütün insanlar arasında

(...)

Bir oyun başka olamaz oyundan gibi
Bir söz başka olamaz sözden gibi
Bir şey başka olamaz şeyden gibi
Tam öyle gibi, varıyor gibi bir mutluluğa
Ne gelir elimizden insan olmaktan başka
Ne gelir elimizden insan olmaktan başka
Ne çıkar siz bizi anlamasanız da
Evet, siz bizi anlamasanız da ne çıkar
Eh, yani ne çıkar siz bizi anlamasanız da

(...)

II

Ben mutsuz kişiyim, size yüzümü getirdim bu anlamda
Nasıl seğirttim işte, kızmayın işte, dün o hekim dedi ki
Dönünce birden yüzüme, yüzümün bu en yitik çağına
Dedi ki: siz niye yoksunuz acaba
Bilmem ki -doğrusu bilmiyorum- niye yokmuşum ben
Sahi ben niye yokmuşum -öyle ya- elbette sordum ona
Dedim ki -ne desem beğenirsiniz- iri bir top çekiyor gibi bilardo masasından
Dedim ki, falan filân...
Örneğin ölüversem şu daralmış yüreği kullanaraktan
Ölüversem şuracıkta
Bakınca herkes orama burama
Derler mi bir ağızdan: bu ölen de kim
Hey tanrım! bu ölen de kim, yani kim yaşamış kendi adına.

Yani kim yaşamış kendi adına
Vardır ya, hani hep görürsünüz, berber dükkânlarında
Tam önünde kapının, beyazla kırmızı bir şey döner
Döner de döner öyle; hani bir simge, bir şey
Hani ne başlar ne biter
Hani ne vardır ne yoktur
Tanrısal bir harekettir din adamlarınca
Bana sorarsanız büsbütün hareketsizlik
Çıldırtır insanı, zorlanmaya görsün insan bakmaya
Hem sonra şaşarım buna, niye olmalı insansak bu akıntıda
herkes gibi bir şey, niye olmalı
....
Niye olmalı bilmem

(...)

III

Ben sanki unuttum da yaşamakta olan her şeyi
Acıyı, sevinci, aşkı; o her zamanki her şeyi
Derim ki vakit olmıyacak, olmıyacak pek şimdi
Hanlarda, ve pirinç karyolalarda, ve deliksiz uykularda gibi
Tadarken bir ekmeği hep, kurarken bir cep saatini
Tam öyle gibi, çok alıngan birinin doyumsuz yalnızlığında
O karanlık sözlerin daha bir kesinliği.
Gibi
vakit olmıyacak pek şimdi.

(...)

İnsan, insan, insan, ben miyim başkaları mı
Ben miyim başkaları mı -yani bin köşeli, bin kıyılı
Bir kavrayışla
İstesek bir şey değil
İstesek daha fazla
Takır da takır, takır da takır omuzlarıyla
Ayaklarıyla
Nedir mi insan? -ya nedir sahi, biraz anlatsanıza!..
Hadi anlatasanıza!
-Elbette, anlatırız, niye anlatmayalım
-İnsan mı dedik, ne dedik? haa, tamam, bize kalırsa...
-Evet, size kalırsa
-Hiç canım, biraz oyalansanıza!..

(...)

Edip Cansever

Kanla Kirlenmiş Evrak
Karanlık sözler yazıyorum hayatım hakkında.
Aşklarım, inançlarım işgal altındadır
tabutumun üstünde zar atıyorlar
cebimdeki adreslerden umut kalmamıştır
toprağa sokulduğum zaman çapa vuran adamlar
denize yaklaşınca kumlar ve çakıltaşları
geçmiş günlerimi aşağılamaktadır.

(...)

Karanlık sözler yazıyorum hayatım hakkında
öyle yoruldum ki yoruldum dünyayı tanımaktan
saçlarım çok yoruldu gençlik uykularımda
acılar çekebilecek yaşa geldiğim zaman
acıyla uğraşacak yerlerimi yokettim.
Ve şimdi birçok sayfasını atlayarak bitirdiğim kitabın
başından başlayabilirim.

İsmet Özel

uzak kaderler için, büyük saat, turgut uyar, yky, 9. baskı, nisan 2010
ne gelir elimizden insan olmaktan başka, edip cansever, sonrası kalır i, 7. baskı, şubat 2011
kanlar kirlenmiş evrak, erbain, ismet özel, şûle yayınları, 20. baskı, ağustos 2009
* "...ölebilirsin şimdi. ölebilirsin şimdi insanlardan ölmeleri beklendiği gibi..." charles bukowski

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

"Sweet Sweet!" - 31 Aralık 2011

2011-12-31T02:35:00.005+02:00

Birisi yazmış altına videonun, tanrının tüm yaşamını alıp kendisine onlarla orada on dakika vermesini dileyerek. Çünkü yaşam bazen sadece dakikalardır. Hem Johnny'nin dediği gibi, ya tüm yaşamının en mutlu anını yaşadıysan ve geriye sadece hastalıkla dolu bir araf yaşamı kaldıysa? Bilemiyoruz tabi, ayrıca nerden geldi bir anda aklıma bu Johnny, ne güzel Sinatra ve Dino'yu dinleyecektik sadece. Ama ruhlar bazen ayrılamıyorlar galiba zamanlarından. Mesela cadı kazanı dönemlerinden kurtulamadığına (kazanın dışında) inandığım (bu konuda düşünmüyorum, sadece inanıyorum) birisi hala yazıyor bir şeyler; büyük ebediyat.

Bugün son günüymüş yine yılın, kişioğlunun takvimi öyle söylüyor. Ben orada yaşamadım 1950'lerde. Hatta 1950'lerde bu beden içerisinde yaşamadım. Şu an için kesin konuşamıyorum tabi.

Neyse, yılbaşı da güzel bir bahane. Dean Martin diyor; "siz içki içmeyenler için çok üzülüyorum, gerçekten. çünkü tüm gün boyunca hissedip hissedebileceğiniz ancak sabah uyandığınızdaki kadar." Yani boşuna dememiş Sinatra, Dino öldüğünde, o soluduğum hava gibiydi, diye.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Waitin’ Around to Die*

2011-12-24T19:57:00.002+02:00

Dokunulmamış kelimeler bulma merakı neden oldu her şeye, hüznün suçu yok. 60 yıl önce radyoda, neden artık denemiyoruz diyen adamın değildi hüznün ilk sözleri ama zamanın bir uyumsuzluğu vardı. Audrey yaşarken soluyamamış bir nesilden güzeli anlamlandırmasını nasıl bekleyemezseniz öyle tartışmalıydı şimdiki zamanın insan halleri, ismin hallerinin olduğu dillerde his, eskimiş sözcüklere sinmişti. Yani farımasa da gönül, su akıyordu yatağını bulmaya çalışarak ve ufak damlalara ayrılarak, deyince anlamını yakalıyordu usanmaktan usanmamak. Çünkü, aksine, şarkıların sırası bizde mi bilinmiyordu, bilinmiyorduk ve site girişlerindeki gibi "şu anda buradasınız" diyen haritaları, planları yoktu evrenin.

"Her şey gitmeli artık."

* townes van zandt, waitin’ around to die
1; banksy, klansman.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Reconstruction

2011-12-24T19:30:00.010+02:00

Bu, başlangıç mı, yoksa son mu? Görmek üzere olduğumuz şey bu. Hem başlangıç, hem de son. Aşk ve veda. Biliyorum, belirtmeme gerek yok, ama yapacağım: Unutmayın ki, her şey yalnızca bir film. Bir yaratı. Ama yine de, acıtır.
***
Arkasını dönerse, şüpheye düşerse; O kaybolacak.
***
-Seni tanıdığını mı sanmış?
-Beni sevdiğini sanmış.
***
Bu yalnızca bir film. Bir yaratı. Yine de, acıtıyor.

Christoffer Boe'nun ilk filmi olan 2003 yapımı Reconstruction, kahkahanın bitişi gibi hüzünlü, düşünceli ve çok güzel bir film.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Hayat Kısa, Kuşlar Uçuyor*

2011-12-17T23:58:00.005+02:00

"hayat kısa
kuşlar uçuyor."

dedi, Cemal Süreya, ve sonra ekledi;

"hayat kısadır kuzucuklarım
yine de uzundur kuzucuklarım."

Bu dizeleri hiç kimse hiç kimseye anlatamaz elbette, ve ne kadar güzel olursa olsun Carl Spitzweg'in The Poor Poet tablosu da bu dizeleri resmetmiyor belki ama sanki bir hissi yankılıyorlar geçmiş zamanlardan, beraberce bir ses olup çınlıyorlar; Munch'le, Evans'la, Smith'le ve Winongrand'la ve burda olmayan ya da belki hiç olmayan sonsuz isimle, hareketle, onunla ve gülümsemeyle; var olup olmadığından, gerçek olup olmadığından emin olamadığımız her şeyle. Çünkü yaşam bir şekilde geçiyor, biz ölene kadar bir şekilde yaşıyoruz, ne olursa olsun yaşıyoruz, nasıl olursa olsun. Gerekli olanlara takılmadan; sadece hissettiğimiz gibi, sadece düşündüğümüz gibi, düşlediğimiz yarım kalsa da.

Ve insanlar fotoğraflarda gülüyorlar, insanlar fotoğraflarda donuyorlar, kalıyorlar. Peki ya resimler, yoktan mı var oluyorlar?

*1; the poor poet, carl spitzweg
*2; melancoly, edvard munch
*3; kovboylar clog dansı yaparken, arizona, 1909, erwin e. smith
*4; harlem, walker evans
*5; ..., walker evans
*6; los angeles, 1969, garry winongrand

ve tabi ki; cemal süreya.
sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Get Out

2011-12-14T22:24:00.003+02:00

Yaşamın tasvir ediliş şekli biraz fazla iyimser olsa da, var olmaya dair güzel ve sevimli bir animasyon kısa film Get Out. Animasyonlara olan sevgimi daha da arttıran bu film üzerine, sürprizini bozarım diye -her ne kadar mecazi bir anlamı da olsa- çok bir şey söylemek istemiyorum, en iyisi playe tıklayıp izlemek.

sevgi, saygı ve o tarz bilmum duygularla:;,

Bizim Büyük Çaresizliğimiz

2011-12-12T02:02:00.012+02:00

Bizim Büyük Çaresizliğimiz, güzel insan Barış Bıçakçı'yı keşfetmemi sağlayan filmdi. Filmi ilk izlediğimde de çok etkilenmiştim ama zaman içinde yaptığım geri dönüşlerle, Bizim Büyük Çaresizliğimiz benim için çok daha önemli bir film haline geldi.

Kitaptan yaptığım alıntı da, sözlerini Barış Bıçakçı'nın yazdığı şarkı da, filmden aldığım kareler de çok şey söylüyor aslında. Uzun zamandır cümle bile kuramayan benim de burada geveleyip durma sebebim, en azından bir sunumun olması gerektiği düşüncem, fazlası değil. Zaten uzun zamandır ne izlesem düşünmeden izliyorum ve neredeyse hissizce soluyorum. Buhran değil sanki artık bu.

Bizim büyük çaresizliğimiz Nihal’e aşık olmamız değil, sesimizin dışarıdaki çocuk seslerinin arasında olmayışıydı. Asıl çaresizlik buydu!

ve tabi nihal'i (güneş sayın) de ayrıca anmak gerek.
sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Uzak İhtimal

2011-11-29T23:38:00.008+02:00

Uzaktır. Bir durum bazen de bir insandır ihtimaller. Bir şeye ya da birisine adanmış zamanların yalnızlığı vardır, diyalogların anlamlarından ötesini taşımaya yeltendiği ama düştüğü, belki yinelenip durarak anlamsızlaştığı. Ama her şey yinelenir öyle zamanlarda; aynı adımlar atılır, sokaklar tekrar yürünür amaçsızca çünkü görmek değildir çoğu zaman istenilen, orada olduğunu bilmektir tesadüfen. Atfedilmiş zamanların umarsızlığıyla yaşanılır; insanların çekilirken içinden gülümsediği, ve -ihtimal görünmese de- bir ihtimale uzak olanın fotoğraflandığı o anlarda, bir ihtimale bakakalmış olanın. Neredeysedir insanlar, çünkü bazen insanlar sadece ihtimaldir, çünkü bazen ihtimallerdir sizi burada kılan. Çünkü ihtimalleri göremezsiniz, sadece varlığını bilirsiniz; oradadırlar ve cümleler yetersizdir bu yüzden, sözcükler anlamsız gelir, zorlarsanız kırılacakmış gibidir zira yaşam. Çünkü yaşam aslında sadece bir ihtimaldir, pencereleri karşılıklı olduğu için mutfakta çay ve sigara içmek gibidir, bir kapının gözünden dışarıya bakmak gibi.

Mahmut Fazıl Coşkun'un yönettiği Uzak İhtimal, rahibe olmak isteyen Clara'yla müezzin Musa'nın ihtimalini anlatan, ana konu itibariyle dikkat çekici olsa da sıradan ama sevimli bir film.

Uzun bir zaman sonra bir filmle şarkıyı bağdaştırıp fahri soundtrackimi de yine oluşturdum ayrıca: bakınız, almost lover. evet fazla yüzeysel bakmış olabilirim, cümlelerimin yetmediği bir zamandayım uzun süredir.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygulalar:;,

Lazy - X-press 2 feat. David Byrne

2011-11-26T13:22:00.005+02:00

2000'lerin başında en büyük eğlencelerimden biri müzik kanallarını takip etmekti, yabancı müzikle "tanışıp" ona yabancı olmamaya başlamam da tabi o döneme denk geliyor. Son 4-5 yıldır televizyondan uzaklaştığım -ve tabi müzik kanallarının da o eski tadı kalmadığı için- pek müzik kanalı izlemiyor olsam da internette şurdan burdan denk geldikçe genelde birbirinin benzeri video klipleri arada bir görüyorum ve her zaman aklıma büyük bir hayranlıkla bu video geliyor.

Bugün eskisi gibi kaset doldurulup dinleniyor olsa üzerine yapıştırılacak etikette "kişisel marşlar" yazacak olan kasede ilk kaydedeceğim şarkılardan biridir Lazy. Ve bence bu video klipte yapılmış en güzel video kliplerden birisidir.

I-I-I-I'm wicked and I'm lazy
Ooooh, don't you wanna save me

I'm lazy when I'm lovin', I'm lazy when I play
I'm lazy with my girlfriend a thousand times a day
I'm lazy when I'm speaking, I'm lazy when I walk
I'm lazy when I'm dancin' and I'm lazy when I talk

I open up my mouth, it comes rushin' out
Nothin', doin' nadda, never, how you like me now?
Wouldn't it be mad, wouldn't it be fine
Lazy, lucky lady, dancin', lovin' all the time

I-I-I-I'm wicked and I'm lazy
Ooooh, don't you wanna save me

Some folks they got money an' some folks lives are sweet
Some folks make decisions an' some folks clean the streets, now
Imagine what it feels like, imagine how it sounds
Imagine life is perfect an' everything works out

No tears are fallin' from my eyes
I'm keepin' all the pain inside
Now don't you wanna live with me?
I'm lazy as a man can be!

I-I-I-I'm wicked and I'm lazy
Ooooh, don't you wanna save me

Imagine there's a girlfriend, imagine there's a job
Imagine there's an answer, imagine there's a God
Imagine I'm a Devil, imagine I'm a Saint
Lazy money, lazy sexy, lazy outta space!

No tears are fallin' from my eyes
I'm keepin' all the pain inside
Now don't you wanna live with me?
I'm lazy as a man can be!

I-I-I-I'm wicked and I'm lazy
Ooooh, don't you wanna save me

Lazy when I work, lazy on the bed
Screamin' all you like, but it only fades away
I'm lazy when I'm prayin', lazy on the job
Got a lazy mind, a lazy eye, a lazy lazy father

Hard men, hard lives
Hard keepin' it all inside
Good times, good God
I'm so lazy I almost stop!

*cough*

I-I-I-I'm wicked and I'm lazy
Ooooh, don't you wanna save me

I-I-I-I'm wicked and I'm lazy
Ooooh, don't you wanna save me

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

The Raid on Zuccotti Park

2011-11-19T12:48:00.005+02:00

the raid on zuccotti park from Casey Neistat on Vimeo.

Occupy Hareketi üzerine, dumanı henüz tüterken çekilmiş, zekice seçilmiş ironik melodisiyle, polislerin saçtığı vahşetten turist otobüsüyle eylem alanından geçerken eylemi fotoğraflayıp kameraya kaydeden turistlere kadar fazlasıyla anlamlı ve güzel sahneler barındıran muhteşem bir kısa film, hatta son zamanlarda izlediklerim arasında en iyisi ve en güzeli. Occupy hareketi belki Türkiye'de karşılığını bulmadı ve diğer ülkelerde de New York'taki coşkusunu yakalayamadı ama Sinatra'nın da dediği gibi: It's up to you - New York, New York*

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Ricky Gervais; Her Zaman!

2011-11-17T21:46:00.010+02:00

Ricky Gervais, geçen sene düzenlenen 68. Golden Globe (Altın Küre) Ödül Törenindeki muhteşem sunumu sonrasında esprileri ve tarzı nedeniyle büyük bir tartışma konusuna dönüşmüş, ağır bir baskıyla karşı karşıya kalmıştı. Geçen zaman içerisinde ise, The Hollywood Foreign Press Association'ın ses getirmek adına bu seneki törenler için bir kez daha Ricky Gervais'e sunuculuk teklif edeceğinden, Gervais'in Hollywood dünyasında bir daha hiçbir iş yapamayacağına kadar bir sürü söylenti dolaştı ortalıkta. Hatta Ricky Gervais'in tüm kariyerinin bittiğini söyleyenler bile oldu.

Ve en sonunda dün, 15 Ocak 2012'de gerçekleşecek olan 69. Golden Globe Ödül Törenini de Ricky Gervais'in sunacağı açıklandı. Ne denirse denilsin tavrını hiç değiştirmeyen Ricky Gervais de bugün "Kork ve gardını al Golden Globes" demiş. Ricky Gervais'e ve onun mizah tarzına hayran olan birisi olarak elbette, bu sene de -üçüncü sunumu olacak- Golden Globe'u onun sunumuyla izleyeceğim için fazlasıyla sevindim.

Aşağıdaki videodan Ricky Gervais'in geçen sene düzenlenen törendeki olay yaratan performansını izleyebilirsiniz.

Son olarak, Ricky Gervais törenden sonra Conan O'Brien'ın programında, törenin açılışında yapmayı düşündüğü espriye de izin çıkmadığını söylemişti. Aslında Gervais, törene Hitler kılığında çıkıp Nazi selamı verdikten sonra insanlara bakıp "Çok mu fazla oldu?" diye sorduktan sonra "Yanlış kalabalık, yanlış kalabalık" deyip bıyığını çıkartmayı ve ardından "Bu, Mel Gibson'dan son kez kıyafet ödünç alışım" demeyi planlıyormuş, gerçekleşse çok güzel olurmuş ama o tören bile o kadar olay yarattıysa, bir de bu Hitler esprisi olsa neler olurdu kim bilir.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Jurnal

2011-11-14T23:33:00.004+02:00

Jurnal from Abdulbaki Yavuz on Vimeo.

Kendimi bildim bileli banliyöde oturuyor olduğum için doğal olarak otobüslerle de çok yakın bir ilişkim vardır, hatta '92 yapımı o körüklü İkaruslarda falan çok eğlenirim. Yani eğer otobüs yolculuğunuz bir saate yakın sürüyorsa ve uykunuz yoksa bünye ister istemez eğlence arıyor ve İkarusların o tam körüklerinin olduğu yerde durmak da cidden eğlendirici olabiliyor. Tabi uykum varsa, yanına oturduğum -tabi oturabilirsem- düşünsün onu da. Neyse her gün iki saate yakın bir zamanı otobüs yolculuğunda geçiren bir insan olarak konuyu bir açınca dağıldım, asıl diyeceğim bir insanın otobüslerdeki hal ve hareketlerine göre yaşamına dair birçok şey görebileceğinizdir. Ve nasıl cezaevleri yaşam ve dünyaya dair şeyler söylemek için çok yerinde bir metaforsa otobüs de aynen öyle benim için. Jurnal isimli bu kısa filmde de metnin içerdiği konuşma havasıyla Uğur Polat'ın o ses tonu ve metni okuma tarzı pek uyuşmamış gibi geldi bana, yani izlerken rahatsız edici bir havası var bu durumun. Onun dışında final sahnesi oradaki fikir açısından gayet güzel olsa da otobüsün içindeki hikayeler biraz da doldurma gibi. Ha ama otobüste film çekmek isteyip de bir türlü yapamadığım için hazır çekilmişini görünce biraz kıskançlık hissetmiş olabilirim, sonuçta oynayan oyuncu da Uğur Polat. Her neyse ben daha da fazla uzatmayayım ve kısa film izlemeye bu hoş filmle devam edelim.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Another Earth

2011-11-13T02:20:00.007+02:00

Kırılgandır. Her şey. Bir an, alıştığımız her şeyi değiştirebilir. Ve çoğu zaman konuşmak gerekmez çünkü sözcükler bazen sadece öylece dururlar, yerlerine uymazlar. Duyularımızı yok ederek mücadele ederiz belki yaşamla, günlük bir şeyin tüm yaşamımızı değiştirebilmesi gibi; duymayan ve görmeyen bir ihtiyar gibi sadece uzanırız yatakta, yaşarken. Ve bildiğini düşünürüz, bilindiğini, bildiğimizi. Ölmek ya da uyumak üzere olan bir bezginin o her an kesilecekmiş gibi duyulan ve titreyerek çıkan sesi gibi yaşarız, başka bir evrenin varlığının haber bültenlerinde konuşuluyor olmasına, her gün uyandığımızda onu görüyor olmamıza gerek yoktur zira o zamana kadar kendi cennetimizi dahi yaratamamışızdır. Olaylar değil hisler ve fikirler yaratıp yönlendirirken benliğimizi, ne yaşamış olduğumuzun hiçbir önemi yoktur her şeyi sonlandırmak ya da her şeyden kaçmak için. Bu yüzden sessizlik bazen farksızdır, farklı kıyılarda aynı suya dokunan insanlar için.

İlk kâşiflerin Atlantik okyanusunun batı kıyısına geçtiği ilk dönemde çoğu insan Dünya'nın düz bir yer olduğunu sanıyordu. Çoğu insanın düşüncesine göre, yeterince batıya giderseniz bir düzlemden boşluğa düşermişsiniz. Bilinmeyene yelken açan bu taşıtlar asilleri, aristokratları, sanatçıları veya tüccarları taşımıyormuş. Hayatının sınırlarında yaşayan bir ekipten oluşan insanlar varmış. Deliler, yetimler, eski mahkûmlar, serseriler... Aynı benim gibi. Bir suçlu olarak, birçok şey için aday olmam mümkün değil. Ama belki de bu başkadır. Belki de buna en uygun aday benim.

Mike Cahill'in yönetmeni, sinematografı, yapımcısı ve Rhoda karakterini canlandıran Brit Marling ile beraber senaristi olduğu Another Earth; bilim kurgunun dramayla daha fazla yakınlaşmasıyla ortaya çıkıp seyircisinin düşünce yollarını daha fazla kurcalayarak çok daha yüksek bir seyir keyfi sunan çok güzel ve düşünceli bir film.

Mike Cahill'in en çok etkilendiği ismin güzel insan Krzysztof Kieślowski olduğunu da en sona not olarak düşmeli.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

The Butterfly Circus

2011-11-12T22:28:00.010+02:00

The Butterfly Circus - HD from The Butterfly Circus on Vimeo.

Dünyanın en klişe mesajlarından biri değil mi: Algılarınızın ayarlarıyla oynayın canlar zira bildiğiniz bilmediğiniz, tanımladığınız tanımlayamadığınız var olan ya da olmayan her şey zihninizde!

Yıllardır bu mesajı içeren filmler çekiliyor, kitaplar yazılıyor, şarkılar çalınıp söyleniyor. Bazen çok net bir biçimde sistemin tarafında olsa da aslında dünyada var olan her şeyin -hatta dünyanın kendisinin- bir şeyin keyif vermesinden -en başta keyif veriyor olmasının güzel olarak algılanması ki güzel sözcüğünün üzerimizde bıraktığı etkinin kendisi dahi- suç olarak kabul edilen şeylere kadar hepsi dünyada bugüne kadar yaşamış (?) olan insanların algılarının ürünü. Geceleri evlere çekilip uyumak, sabah olunca herkesin kendi işine bakması gibi her şey hatta en başta herkesin bir evinin olması ve oraya gitmesi bile bu ortak algıların ürünü. Yani nereden bilebiliriz ki belki de bu dünyanın gizemini çözmüş olanlar akıl hastanelerinde "tedavi" görüyor olanlarımızdır ve hasta olarak nitelendirilmesi gerekenler bizlerizdir. Kısacası bazen bu mesaj o kadar da anlamsız gelmiyor bana, hatta bazen klişe demek hayalgücünü aşağılamak gibi geliyor, çünkü bu dünyayı böyle algılayan biziz, en başta dünyayı algılayan biziz. Sonuçta kim kanıtlayabilir, şu içinde bulunduğumuz anın gerçek olduğunu ve aslında bizim çok başka bir yerde olmuyor olduğumuzu veya Huxley'yin dediği gibi bu dünyanın başka bir gezegenin cehennemi olmadığını ve bizim burada aslında bir kefaret ödüyor olmadığımızı?

Filmin yönetmeni Joshua Weigel aynı zamanda Rebekah Weigel ile birlikte filmin senaryosunu da yazmış ve film yakında uzun metrajlı olarak tekrar çekilecekmiş. Kısa filmlerin uzun metrajlı olarak tekrar çekilmesini gereksiz buluyor olmam bir yana (Sean Ellis'in Cashback filmi gibi istisnalar var tabi) bu sıradan film uzun metraj olarak çekilse, kısa film olmasının getirdiği tüm özelliğini de kaybedecek bence. Tabi bu benim derdim değil, ben sadece sürekli erteleyip durduğum kısa film kategorisini -izlediğiniz andaki ruh halinize göre etkileyici olabilse de sıradan olan bu kısa filmle de olsa- sonunda başlatabiliyor olduğumdan dolayı mutluyum.
Filmin websitesine ulaşmak için buraya tıklayabilirsiniz.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

17. Gezici Festival

2011-11-11T12:49:00.004+02:00

17. Gezici Festival, yolculuğuna 2-8 Aralık tarihleri arasında Ankara'da başlayacak ve daha sonra İzmir ile Sinop'a uğrayacak. Daha fazla bilgi için buraya veya afişe tıklayarak festivalin sitesine ulaşabilirsiniz.

Festivaller candır, Gezici Festival daha bir candır.
sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Clap Your Hands Say Yeah!

2011-11-10T19:15:00.001+02:00

CLAP YOUR HANDS!
But I feel so lonely
CLAP YOUR HANDS!
But it won't do nothing
CLAP YOUR HANDS!
But I have no money
CLAP YOUR HANDS!
Are you up to something?
CLAP YOUR HANDS!
Where's my milk and honey?
CLAP YOUR HANDS!
But I just look funny
CLAP YOUR HANDS!
I'll just wait awhile

Beginners

2011-11-07T02:36:00.008+02:00

Yalnızdı. Hiç tanışmadığı ama tanıdıklarıyla. Bir yazarla, belki bir müzisyen veya bir yönetmenle; yani o tarz birisiyle işte. Belki O'nunla. Otobüs beklerken yan yana durduğu o insanla, belki kedi ya da köpekle veya öyle güzel bir hayvanla. Bir sürü satırla, harfle, fikirle. Tıkırtıyla; durmayan. Herhangi biriyle veya herhangi bir şeyle beraber. Rüzgarla, herkesin kaçıştığı yağmurla, güneşle ve gecede, yalnızdı. Kendisiyle beraber.

Gökkuşağı farklıydı, küçük bir çocuk için; konuşamayan kadınlar ve erkekler için. Savaşa gitmiş ve gitmemiş olanlar için. Herkes ve her şey gibi, çünkü herkes ve her şey birazdır. Görmediği günler vardı, kendi oyunun hiç önemli olmadığı başkanlar, sohbet eden insanlar. Eskiden mağaraya resim çizenleri anlatan insanlar vardı ve şimdi onların yaptıklarını eskiden diye söyleyenler var. Fotoğraflar var eskileri gösteren; yaşamları olan, olmuş ve bitmiş olan insanları gösteren. Ama yine de insanların güldüğü fotoğraflar, çünkü insanlar gülerler. Kimisinin ağzı yukarı doğru bükülür, belki ağzının iki tarafından biri yamulur. Bazılarının dişleri görünür, yanağıyla ağzının en kısa mesafesinde bir şey çöker belki. Kimisi kapatır ağzını, kimisinin gözleri kısılır veya kapanır. Gözleriyle kulakları arasındaki en uzak mesafe kırışır bazen, burnu farklı gözükür kiminin. Gözleri parlar ötekinin, bazısının yüzü hiç kıpırdamaz. Nezaketendir birisi. Dahası var benim henüz görmediğim, belki de görüp farketmediğim. Ama gülerler, gülüyorlardı, yanlarında birisi olmasına gerek olmadan. Belki de birisiyle ya da bir şeyle veya kendileriyle, yalnızken. Gülmeyi düşünmeden. Dilbilgisinde sıkışmış kelimeler gibi, bazı ekleri almayan, istisnası olan kurallar gibi, nedensiz kullanımlar gibi yaşamın yalnızlık halini yaşayarak.

Biraz rengi atmış ve pek de temiz olmayan t-shirtleri sevenlerin, yürürken sebepsizce duvara sürtünenlerin filmi Beginners, nefes rutinine devam ederken farkında olmadan fonlarında hafif piyano melodileri dolanan insanların. Detaylarıyla, Mélanie Laurent'in o güzelliği ve diğer güzel oyuncuları ve yönetmeniyle, hikayesi ve hikayesini aşan güzel ruhuyla; çok güzel ve özel bir film Beginners.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Herkes Herkesle Dostmuş Gibi...*

2011-11-06T14:54:00.008+02:00

"
(...) Aşk ile edebiyat arasında kendince bir ilişki kurmuştu Hasan da, diğer bütün kahramanlar gibi. Önce aşkını (büyük) göstermek için başvurmuştu edebiyata. Duygularını abartan birkaç şiir, sabahları derse girmeden önce Pervin'in eline tutuşturduğu özlem, pişmanlık, kızgınlık mektupları, ünlü edebiyatçıları aşkının sözcüsü yapan alıntılar... Sonunda da karşılıksız aşkından arta kalanın süslü tasviri. Yazdığı her şeyi çok seviyordu, belki Pervin'den de çok. Aşk ile edebiyat arasında bir tercih yapmış ve kendisini seçmişti.

Pazar yerine doğru yürüdü, pişmanlık ve Pervin dolu geçmişiyle. Fırının önünde bir kamyonete kasalarla ekmek yüklüyorlardı. Ekmek kokusunu iyice çekti içine. Pazar yeri bomboştu. Sadece birkaç ihtiyar kenarda oturmuş sohbet ediyordu.

"Yere çakılana kadar kanatlarımın olduğuna inanacağım."
Bu inanç yetiyordu ona. Zaten hayat da yere çakılana kadar yaşanan bir şeydi. Kahramanlar için. Karşıdan karşıya geçen ve Kurtuluş Parkı'na giden kahramanlar için.. (...)

(...) Şehri seviyorlardı. Kendilerini bu şehre ait hissediyorlardı; Kale'ye, Çıkrıkçılar Yokuşu'na, Samanpazarı'na, Ulus'a, İsmet Paşa'ya, Gençlik Parkı'na ve tren yollarına. Kapısı doğrudan sevdikleri mahallelere açılan bir evde yaşıyor gibiydiler. Tekel birası içerek, geceleri şarkılar söyleyerek... Hayatın ve edebiyatın devamı için kulaklarına fısıldanan sözleri ezberleyerek. Geleceği hiç düşünmeden. Kendi karanlıklarının ortasında, ışığı aramadan, çünkü o eylemi gülünç bularak, avuçlarını duvara dayayıp sürtüne sürtüne düğmeyi aramayı gülünç bularak. (...)

(...) Çetin bir gün, "Kitap okudukça benden uzaklaşıyorsun." demişti. Parkta basket oynuyorlardı.
Basket oynayanlara baktı adam. Ona sorarsanız, ki bazı münasebetsiz genç arkadaşları soruyor, "Kendinizi altmış yaşında hissediyor musunuz?" diye; hiç tereddütsüz, "Hayır!" diyecek. "Hayır, yıllar öyle çabuk geçti ki, altmış olamaz bu, otuz, kırk gibi."
Otuzunda Amasya'daydı galiba, müessese henüz... "Boş ver!" dedi kendi kendine, "Bir halt var sanki geçmişte. Düşünme geçmişi, zaten bunun için kısa geliyor insana ömür, düşündüğü için." (...)

(...)
"Vazgeçerek yaşıyorum. Vazgeçe vazgeçe ilerliyorum."
Böyle düşündü.
İskeleye yüzükoyun uzanıp iki elini suya soktu, çıkardı. Avcunun içindeki suya baktı. O su deniz değil, deniz dışarıda kalan, avcunun dışında. Ağla Hikmet. Ağla Hikmet. Zavallı Hikmet. Akşam güneşi dost mu düşman mı belli değil.
Hanımelleri?
Savaşsa mı (hayat mı bu), uzlaşsa mı (hayat yoksa bu mu) bilmiyor. Yaradılışının şifresini çözemedi; mesut tıkırtılarla işleyecek o mekanizmayı çalıştıran düğmeyi bulamadı. Belki de boyu yetişmedi. Babası ona kızdı, kibriti yakamadığı zaman da kızmıştı ve yaptığı resmi gösterdiği misafir, "Bana resmini anlatır mısın." dediğinde, "Sen baksana, kör müsün!" demiş ve anlamıştı adam kördü ve bir anlık bir şımarıklığı bile bağışlamaz hayat, çünkü çok acımasız bütün insanlara karşı, körlere ve şımarık çocuklara karşı, resim yapan pastel boyalarla salondaki sehpanın üzerinde. (...) Yürümeye devam ediyordu Hikmet. Vazgeçe vazgeçe ilerliyordu. Bir bakıyor çenesine kadar gelmiş su. Çünkü herkesi kendisi gibi sandı. Her şeyi bu sanının üzerine kurdu. Başka bir şey daha: Bütün sevgili anların, geçmişindeki bütün güzel yaşantıların bir gün geri döneceğine inandırmıştı kendisini. Yoksa, yani bu doğru değilse, yaşamın anlamı ne? Burnu sızladı. Gözleri doldu. Hayat hızla boşaltıyordu içini, ruhunun bedeninde gizlendiği her yeri. İçi boş bir...
Çevreden yetişip kaldırdılar Hikmet'i. Yorgancı kolonya getirdi. "Bir bardak su içsin." dedi bir başkası. Kolonya ile bileklerini ovdular. Koklattılar. Kokladı.
Kokladı Hikmet.
Bütün kokular ve bütün sevgili anlar bir gün geri dönecek. "Biz geldik!" diyecekler, "Bundan sonra seni hiç yalnız bırakmayacağız. Bizi hatırladıkça yapayalnız kalıyordun. Artık korkma, geldik işte, seninle birlikteyiz." Sonbaharlar, güneş vuran pencereler, odanın içinde uçuşan tozlar, annesinin dikiş makinesi, kapağı sürgülü tahta kalem kutusu, babannesinin aldığı 'Mekap' ayakkabılar, anneannesinin evinin bahçesindeki dut ağacı, sobanın üzerinde mandalina kabukları, terastaki sığırcıklar, karman çorman.
Bardağı tuttuğunda, suyu yudumlarken çok güçsüz hissetti kollarını, bacaklarını... Üst dudağına dokunuyordu su, titriyordu. Bardağın dibinde serçeparmağı.
Saçını ıslattı biri, "Tansiyon, şeker" dediler. "Yorgunluktan, sinir bozukluğundan" dediler.
"İyiyim." dedi Hikmet. (Kuyunun dibindeyim)
Doğruldu, ayağa kalkınca kulakları uğuldadı.
"Sağ olun," dedi, "sağ olun iyiyim daha iyiyim." (Sizi suçlamıyorum. Sizin bir suçunuz yok.)
(...)

(...)
"Evde otururkenn aklım hep telefonda oluyor: Çalarsa elim ıslak, açmaya giderken sehpaya çarpmayayım, banyodayken ya duyamazsam, diye düşünüp duruyorum. Sonra telefon çaldığında, öyle çok beklemiş oluyorum ki çalmasını, öyle çok düşünmüş oluyorum ki, hiç aşina gelmiyor o ses bana. Bir süre anlamaya çalışıyorum olan biteni. Sağa sola bakıyorum. Aaaa, diyorum, bir sesmiş bu! Telefon çalıyor. Kalkıp açıyorum. Ellerim kuru, sehpaya da çarpmıyorum. Arayan büyük oğlum. Torunumun sınavı kazandığını söylüyor. Seviniyorum muhakkak. Ama beklediğim bu değil ve neyi beklediğimi vallahi ben de bilmiyorum." (...)

(...)
Taksiyi görünce Çağla elini kaldırdı.
"Görmüyor musun dolu işte!" dedi Onur, sinirlenmişti. Duygularının sıkışık düzeni onu buraya zorlamıştı sonunda, bağırıp çağırmak, kırıp dökmek...
"Hem neden taksiyle gidiyorsun ki?"
İki eliyle sırt çantasının kayışlarına asıldı. Başı önde yürüyordu. Şimdi ona bir başka günün sabahı gibi geliyor, ama daha bu sabah gelmişti bu lanet şehre, bu kız için, ona bu kız deme, o Çağla.
"Böyle bırakmak istemiyorum seni." dedi Çağla.
Böyle ya da başka türlü, ne değişir ki! Ne çok şey bekliyor, istiyordu Çağla'dan bilemezsiniz. Ama bu başına buyruk istekler yapacağını yapmış, çoktan çöle çevirmişti ruhunu. Artık hiçbir sevgi sözcüğü, sarılma, öpüş işe yaramaz; kaktüsler ve kertenkeleler dışında bir şey yok burada, gidin buradan, gidin!
Onur, "Bak işte şu boş!" dedi aynı kızgınlıkla, elini sallayıp taksiyi durdurdu. Keşke İngiliz Edebiyatı okuyacak yerde tıp okusaydı...
"Onur lütfen, böyle..."
Şoförü gösterip, "Hadi Çağlacığım, hadi bin. Bekletme adamı." dedi Onur, keşke tıp okusaydı.
Çağla taksiye bindi (Şaşırt bizi Çağla, şaşırt bizi!), taksi hareket etti (Salak!), arka pencereden el salladı (Neye yarar!)
Ne yapacak şimdi Onur? Nasıl baş edecek göğsündeki bu ağırlıkla? Az önce aklına gelen o aptalca düşüncenin peşinden mi gidecek, avunmak umuduyla?
"Keşke tıp okusaydım." O zaman aşka inanmazdı. Kalp vücuduna kan pompalar, kalbin karıncıkları, kulakçıkları vardır, bir sorun çıkarsa göğüs kafesi açılır ve kalp dışarı çıkarılır, bir doktor onu elinde tutar, bacaktan aldıkları bir damarı taktıktan sonra kalbi yerine koyarlar. "Bir hafta hiç hareket etmeden sırüstü yatacaksınız." Çağla da taksiye binip arkadaşının doğum günü partisine gidecek...
Çağla, caddenin Beşevler'e çıkacağını söylemişti. Oradan garı bulabilirdi. Yürümek istiyordu. (Bütün gün ne yaptın sanki?) Kimseye yüzünü göstermeden... Kimse bakmıyor zaten. (...) ama Onur "Bu kaktüs de neyin nesi?" diye sormaya başlamıştı bile. Kıskançlık bir taksiye atlamışi şoförün omzuna dokunup "Öndekini takip et!" diyerek Onur'un peşine takılmıştı, sizin hiçbirinizin haberi yok!

(...) "Bülent'in söylediklerini hatırlıyor musun?"
Hatırlıyordu Orhan, "Benim tam bir erkek gibi davranmamı istiyor. O duvara yaslanmış duruyor olacak, ben de elimi başının hemen yanından duvara dayayacağım, ne haber bebek, diyeceğim. Böyle biri olmamı istiyor." Orhan'la Musin çok gülmüşlerdi buna, oysa Bülent, "Erkek olamayacak kadar mutsuzum ben." demişti, demişti ve içlerine oturmuştu bu söz. (...)

(...) O zaman yeşil sabun, üç paket. Karısı bulaşıkları artık sabunla yıkıyor, daha sağlıklıymış. Sağlıktan ölecekler bir gün. Merhumu nasıl bilirdiniz? Çok sağlıklıydı! (...)

... kötü birisi olması için insanın hep kendinde olması gerekiyor...
"

Barış Bıçakçı candır. Ankara candır.

* herkes herkesle dostmuş gibi... , barış bıçakçı, iletişim yayınları.

alıntılar sayfa belirtilmese de kitaptaki sayfa sırasına uygundur.
panoramik fotoğrafların kaynaklarını, fotoğrafları kimin çektiğini ben de bilmemekteyim.
sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Secrets & Lies

2011-10-29T21:51:00.007+03:00

Hayat budur, değil mi?

Ne olduğu kadar nasıl olduğu da önemlidir çoğu zaman, yaşam haricinde çoğu zaman. Çünkü yaşamda "ne" her zaman "nasıl"dan önce gelir, öyle ya da böyle yaşıyoruzdur ve asıl hikaye de burada başlar. Yani; hayat budur, değil mi?

Secret & Lies his dozu yüksek ve tabi ki yine çok güzel bir Mike Leigh filmi.

Chung Hing sam lam / Chungking Express

2011-10-24T21:38:00.015+03:00

Kızın ismi May'di. Ananas severdi. Erkek 1 Mayıs'ta doğmuştu. Ama artık beraber değillerdi. Erkek üzülüyordu, her gün son kullanma tarihi 1 Mayıs olan bir konserve ananas alıyor ve bitiriyordu. 30 konserve ananas ve sonra her şeyin var olan son kullanma tarihi gibi onlar da bitmiş olacaktı. Evdeki sabuna kızıyordu, bu kadar üzülme çok zayıfladın diye, ıslanmış bezle konuşuyordu, ağlama bu kadar diyordu, her şey geçiyor. Kendisi ağlamamak için de koşuyordu, vücudunda gözyaşına kalacak su bırakmamak için. 30 Nisan'dı. Ertesi gün sondu ve market artık son kullanma tarihi 1 Mayıs olan konserveleri ayıklamıştı, raflarda değildi, çünkü süresi geçiyordu. Erkek gidip görevliye sordu, kızdı; tazeliğe ne kadar da saplantılı olduklarını söyledi. Görevli son kullanma tarihi geçiyor olduğu için ayrılan konservelerin olduğu kutuyu verdi kucağına erkeğin. Erkeğin artık bir sürü ananas konservesi vardı, erkeğin artık bir sürü avuntusu vardı. Oturdu yedi hepsini, bir gecede. Erkeğin artık sadece karın ağrısı vardı.

Ve hala, daha güzel bir kasabanın olduğuna inanan, orayı düşleyen ve düşünmemek için de yüksek sesle müzik dinleyen bir kız, sürekli California Dreamin' dinleyen bir kız. Önce ziyaret edip sonra gidecek olan.

Kar Wai Wong, aşkı en iyi anlatan yönetmenlerden biri. Chung Hing sam lam de kendisinin en güzel filmlerinden biri, ne Fa yeung nin wa gibi aşırı stilistik ne de My Blueberry Nights gibi daha duru; yıl olarak bu iki filmden daha önce, ama tarz olarak ikisinin arasında ve ikisi kadar güzel bir film.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Dead and Lovely*

2011-10-24T21:23:00.011+03:00

Yaşam bir kabullenme biçimidir. Ne ve kim olmadığını kabullenirsin önce. Soğukta yürümek gibidir biraz da. Kaşkolun olmadığını kabullenirsin önce, ve bazen hızlı yürürsün, yürüdükçe terlersin. Hava soğuktur, herkes üşüyordur ama sen terliyorsundur. Durmazsın, terlersin. Yavaş yavaş yanakların üşümeye başlar ama, her şey önce suratta başlar çünkü. Önce suratın donar, beklemediğin bir şey duyunca. Sonra ağzın aşağı doğru bir yay oluşturur. (bazı kalıplar gerçektir.) Üşümek de yüzden başlar, bu yüzden. Yavaş yavaş tüm vücuduna yayılır, ve en sonunda donarsın. Uzun bir uykuya daldı diye anlatır bazıları küçüklere bunu. Korkar diye düşünürken aslında daha büyük bir problemin içine bırakırlar o küçük çocuğu. Ya bir gün kendisi de o uykuya dalarsa? Ya da çevrelerinde olmayı sevdiği insanlar? Oysa ölmekte o çocuk da, söylemeli tüm insanlar, anlamalı artık; ölüm gerçekleşmez bir anda, ölmekteyiz aslında yaşamakta. Çünkü yavaş yavaş olur, önce yüzün donar sonra da kendin donarsın tamamen. Evren tamamlanmıştır.

"Hayat yine de kitapta durduğu gibi durmuyor." diyordu Barış Bıçakçı. Benim artık kafam karışmıyordu, çünkü hiçbir şey olmuyor olduğundan emindim. Onunla aynı derinlikteki suda yüzemediğimi biliyordum, bir kupa kahvenin üzerine farketmiştim ilk kez, sadece bir kupa kahve gerekmişti. Yaşam bazen bir vazgeçme biçimiydi.

*dead and lovely, tom waits. hatta tam olarak buraya tıklayın da, wristcutters'ın o muhteşem açılışını bir de bu şarkıyı dinleyerek izleyin.
sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Göğe Bakma Durağı* ve Varışsızlar Sokağı

2011-10-22T00:23:00.010+03:00

Cümlelerin belki ihtimalini barındırıp gece kalkan otobüslerdeki sessizlikle son bulduğu zamanlar vardır. Bazı satırlar ortadadır, bazılarının birkaç yönelimi vardır ama genelde birçok satır bir yönedir, en azından bu blogda öyledir. Bu satırları da; kim ne anlam yüklerse yüklesin insana, insanın sonuçta çaresiz bir varlık olduğu o anlar karalatır. Kendinlesindir sadece bir noktada elbette, ama vardır bir O. Gelmez elinden bir şey ne onun için ne kendin için. Her hikayenin vardır elbette iki tarafı ve bazen o kadar uzun zamandır hissediyorsundur ki bir şeyi artık sen olmuştur o. Şarkılar söyler, ölümdür tek başına yaşanan aşk iki kişiliktir, diye. Şairlerin satırları belki anlatır hissettiklerini veya yakınını çünkü bu hikaye öyle bir hikayedir ki aynı olmasa dahi vardır çok benzerleri. Fakat kendin anlatamazsın; nefes alıp vermenin bir durma biçimi olduğu zamanlardasındır ve tanımlar yetersizdir, belki de gereksiz.

Özlerim ben de bazen; ama bazenler yaşamın kendisidir çoğu zaman ne yaşadığını ve nerde olduğunu bilmeyen için. Belki sadece ben hatırlamıyorumdur o bir anı, bir gözü, bir sözü veya bir eli. Ama belki bazene üstün gelir, bir yarış olmasa dahi. Söylemek kolaydır çoğu zaman ama atfedilmiş zamanların ağırlığı vardır. Cümleler kurulur satırlar tasarlanır ve hepsi içerde kalır, bir teşekkür şarkısı dinlenir belki, eski zamanlardan çınlayan bir ses. Ama olmaz anlamı, geçirdiğin en güzel zamanlar için gelen teşekkürde. Beatles'ın sanki tüm şarkılarını benim için yazmış olduğunu sandığım zamanlar hatırlanır, ve tekrarlanır bir kez daha Hüsnü Arkan'ın sözleri: Bırak yıkasın içimizi geçmiş. Sözler, cümleler kalır böyle geride; insanın dayanabileceği tek bir şey yoktur çünkü her şeye ve herkese rağmen tektir, yalnızdır.

Brun söylerken eşlik edilir, ne yaptığını bilmeden tümüyle yağmur olup yağılan zamanlar denilir, düşünülür, üzülünür belki bir gitarla şarkısını söyleyen o adamın yerinde olmak istenir, o yaylıya her şeyi söyleten adamın yerinde belki de. Çünkü söylenmemiştir birçok şey, bekler duru bir yerlerde gelmeyecek olan zamanını, her şey hiçbir şey söylenmeden söylenmiş gibidir, dedim ya cümleler belki halindedir.

Sözcükleri istemek boşuna şu anda, farkındayım. O güzel adamın müziğin içinde kaybolan başka bir dildeki sesiyle sesiyle kal, sonra gidebilirsin, bekle demek geç olmasından öte anlamsızdır artık. Birçok şey belki halinde gelse de yoktur aslında. Can Baba'nın o dizelerini Arkan'ın o duru sesine eşlik etmeye çalışarak; dargın mıyız, dargın mıyız, dargın mıyız yoksa, dargın mıyız diye sayıklamanın bir anlamı yoktur böyle durumlarda; ancak izlenir bir film, Bizim Büyük Çaresizliğimiz ismi tekrarlanıp onun üstüne karalandığı gibi tekrarlanılır; "Yaşanılanları beraberce değil de, bir yaz günü tek başına oturmuş aldırmaz görünüp bir yandan da çevresini izleyerek birasını yudumlayan adamın portresini anımsatırcasına, kendi kendime hatırlayıp düşünmem ve bunun nedenlerinin etkileriyle söylüyor olabilirim her şeyi ama biliyorsunuz, bu, hatırlanılanların varlığını ve etkisini değiştirmiyor. Yani var olan, hissedilen bir an sonuçta; bir söz, bir tavır, bir göz, bir el, doğru tanım olmasa da ilk anda akla gelen herhangi bir şey ve bununla oluşmuş o bir an. Tüm yaşam bu, sadece." ve nefes rutinine devam edilir; hiçbir şey geçmemiştir veya bitmemiştir ama bazı şeyler ne kadar derinden olsa ve acıtsa da kabullenilir. Yaşam bazen sadece bir kabullenme biçimidir, ve tek başına kadeh kaldırıp sonraysa öylece nefes alıp durma.

*
İkimiz birden sevinebiliriz göğe bakalım
Şu kaçamak ışıklardan şu şeker kamışlarından
Bebe dişlerinden güneşlerden yaban otlarından
Durmadan harcadığım şu gözlerimi al kurtar
Şu aranıp duran korkak ellerimi tut
Bu evleri atla bu evleri de bunları da
Göğe bakalım

Falanca durağa şimdi geliriz göğe bakalım
İnecek var deriz otobüs durur ineriz
Bu karanlık böyle iyi afferin Tanrıya
Herkes uyusun iyi oluyor hoşlanıyorum
Hırsızlar polisler açlar toklar uyusun
Herkes uyusun bir seni uyutmam bir de ben uyumam
Herkes yokken biz oluruz biz uyumayalım
Nasıl olsa sarhoşuz nasıl olsa öpüşürüz sokaklarda
Beni bırak göğe bakalım

Senin bu ellerinde ne var bilmiyorum göğe bakalım
Tuttukça güçleniyorum kalabalık oluyorum
Bu senin eski zaman gözlerin yalnız gibi ağaçlar gibi
Suların ısınsın diye bakıyorum ısınıyor
Seni aldım bu sunturlu yere getirdim
Sayısız penceren vardı bir bir kapattım
Bana dönesin diye bir bir kapattım
Şimdi otobüs gelir biner gideriz
Dönmeyeceğimiz bir yer beğen başka türlüsü güç
Bir ellerin bir ellerim yeter belliyelim yetsin
Seni aldım bana ayırdım durma kendini hatırlar
Durma kendini hatırlat
Durma göğe bakalım

*Turgut Uyar

göğe bakma durağı, turgut uyar, büyük saat, yapı kredi yayınları, s. 133.
fotoğraflar, rodney smith.

Naked

2011-10-16T20:01:00.002+03:00

Yaşam bir karnaval gibi. Veya dünya, artık adına her ne demek isterseniz. Hemen akla şenlik geliyor karnaval deyince tabi, şen denilince neşe. Oysa neşe deyince esriklik de olur tüm bağlamlar dahilinde, değil mi? Bahsettiğim cüceler, çiftbaşlı tek gövdeliler, olağanın dışında uzun boylu insanlar değil; tüm fikirler, hisler ve sebepler. Sonuçlar gelecekte, gelecek ise aslında tam şu anda, ama şu an bitti ve gitti, artık onu yakalayamazsın. Geçmiş, şu an ve gelecek aslında tek bir ses çıkarabildiğimiz sadece bir anın parçaları, bir yaşamın kıvrımları değil. Yani insan mı zamanı kovalıyor, zaman mı insanı kovalıyor veya insan zamanın içinde mi yüzüyor yoksa zaman tanrının yakıştırılamayan bir tezahürü mü? Tüm sorular sorulabilir çünkü sorusuna uygun cevaplar çoğu zaman günlüktür, dolayısıyla cevaplamak bir noktada sorunlamaktır zira her cevap sırasıyla sorunlar yığacaktır insanın önüne. Sorunlamayan cevaplar ise sadece yeryüzünde kalacaktır; birisi yanından geçecek, birisi takılıp düşecek, birisi üzerine oturacak, çok birisi ise hiç farkına bile varmayacaktır ve böylece varlığını sürdürecektir elbette ama yine de önemli olan gidecek bir yerin olması mı yoksa kalacak bir yerin olması mı sorununa çözüm bulamayacaktır. Öyle ya, kimsesiz olmasak da sadece yalnızız hepimiz. Kimse zaten onlar?

Maggie: Hiç bir ceset gördün mü?
Johnny: Sadece kendiminkini.

Mike Leigh filmlerinin genel bir özelliği olarak; senaryonun önemli bir bölümü çekimlerden önceki provalarda 11 haftalık doğaçlama sürecinde yaratılmış. Dolayısıyla yine etkileyici karakterler ve onlarla bütünleşebilmiş oyuncular, gayet doğal gelişen etkileyici diyaloglar, film boyu sizi tetikte tutan ufak melodilerle o güzel çekimler ve atmosferle yine bambaşka güzellikte bir Mike Leigh filmi.

Birkaç yumurta kırmadan omlet yapamazsın. Ve insanlık sadece o birkaç kırılmış yumurta. Ve omlet kokuşmuş.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Bir Zamanlar Anadolu'da

2011-10-16T18:57:00.004+03:00

İnsan nereye gitse aynı yerle karşılaşıyor; aynı yollar, aynı tepeler hatta aynı çeşmeler. Toprak aynı ama üzerindeki merak değişiyor. Gerçek seviliyor bazen en derini ve aslı gibi görünüyor çünkü sebepler sonuçların yanında, belki zamanla belki farkla bazen de her şey olduğu gibi kalıyor hiçbir şeyin nedeni yokmuş gibi, sanki her şey hiçbir şeyden çıkmış ve iç içe geçmiş gibi. En yabancı görünen o yüzden kanlanıyor belki en sonunda, o zamana kadar herkes konuşuyordu çünkü ve susan artık zamanı geçmiş diye düşünüyor, dönüş yok.

Bir elmanın ağaçtan düşüp gittiği gibi yuvarlanıyor yaşamlar, hâl hatır soruları yıllardır cevaplanırken akla öyle gelmese de. Öncekilerin yanına yerleşiyor, ölülerin dirilerden daha değerli olduğu yerlerde ve ölmeye yatıyor. İnsan önce düşününce inanamıyor, kendince reddediyor zihnindeki şüpheleri tamamen ayaklandırmamak için ama günü geliyor tüm yaralar daha da belirginleşirken yüzüne vuruyor insanın. Varolmak ve onun sorgusu bir yana, tasasıyla yaşıyor insan ve gördüğü bile değil olmasını umduğu ve kendini yormayan gerçeklik oluyor.

Film boyunca birileri işlerini bitirip bir başkasına devrederken görevleri, filmin sonunda da okul bahçesinin yanında annesiyle yürüyen çocuk bahçedeki çocukların dışarı kaçan topunu büyük bir hevesle geri atıyor onlara ve adeta yönetmen de artık sizin evreniz başlıyor diyor izleyiciye. Muazzam bir fotoğrafçı olan Nuri Bilge Ceylan'ın sinema tarzından pek hoşlanmıyor olsam da Bir Zamanlar Anadolu'da -veya uluslararası ismiyle Once Upon A Time in Anatolia- bir an bile sıkmayan, hiçbir şeyi fazla olmayan, içinde bulunduğum ülke gerçeğini son yıllarda en iyi anlatan iki filmden birisi ("Çoğunluk") ve Ceylan'ın filmografisindeki diğer filmlerden farklı, mizah unsurlarıyla bezeli güzel bir film.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

The Tree of Life

2011-10-12T23:47:00.006+03:00

Terrence Malick'in yeni bir film çekiyor olduğunu ilk okuduğumda fazlasıyla heyecanlanmıştım. Hele bir de Sean Penn'in de oyuncular arasında yer aldığını öğrendiğimde iyice uçmuştum tabi. Hatta film Cannes'da Altın Palmiyeyi aldığında sanki benim filmim Cannes'da ödül kazanmış gibi sevinmiştim garip bir şekilde. -hoş bırak altın palmiyeyi cannes'da filmim gösterilse hatta hadi onu da bırak cannes'a ben gidebilsem film izlemeye ona bile havaya uçarım ya varın gerisini siz düşünün, ayrıca cümle ilerledikçe gerçekçileşmemin bir mantık bozukluğu olmadığını düşünmekteyim.

Filmi izleyene kadar okuduğum eleştirilerin olumsuzluğu başta beni korkutsa da son zamanlarda okuduğum yorumlarla beraber filmi izleyen herkesin aslında Malick'i tanımıyor olduğunu farkettim, tabi bu sayede film hakkındaki endişelerim de bir anda silindi gitti.

Temelde gayet sıradan ve kısa bir hikayesi olsa da çok güzel sahneler ve anları barındıran, zor ama sıkıcı olmayan gerçekten farklı ve özel bir film The Tree of Life, tabi her sinema zevkine uygun olmadığını da belirtmeli. Ve de eklemeli; böyle bir filmi Terrence Malick'ten başkası yaratamazdı.

Film 25 Kasım'da Türkiye'de vizyona girecek.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Hesher

2011-10-08T19:31:00.001+03:00

Hayat, yağmurda yürümek gibidir. Saklanıp, sığınacak bir yer ararsın. Ya da ıslanırsın.

Bir filmde izlediğimizde ya da dışardan baktığımızda gülünçlüğünü daha net görebildiğimiz çoğu şeyi kendi hayatımızı yaşarken neden bulamadığımızın filmidir Hesher. Karanlık ama memnundur.

James Vincent McMorrow / Breaking Hearts

2011-10-08T13:54:00.003+03:00

I'm gonna find a city, call the streets my own
I'm gonna find a city, drink until it's gone

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

The Clockwise Witness*

2011-10-06T22:01:00.020+03:00

Bir anı ya da anlar bütününü böyle anlatamıyor olduğum için belki kendimi bir balıkçı teknesiyle açık denizdeymişim gibi hissediyorum. Veya denizle gemi metaforu yaşam için o kadar uygun ki zihnime takılan herhangi bir melodiyi kendi kendime mırıldanıp yankısını bekliyorum. Melodiler, filmler veya birkaç satır. Yaşam aslında bunlarla geçiyor, her şeye bunlarla anlam yükleniliyor. Yani başka nereden bilebilirsin ki o anın ne olduğunu, o an hissedebilirsin ama o hissi tekrar nasıl hatırlayabilirsin ki? Mathilda Léon'a karnında hissettiği düğümün geçtiğini söyleyip onu bir şeylere yorarken anlamlanıyor o his, çünkü o zaman aslında ne anlama geldiğini gerçekten bilmiyor olduğumuzu anlıyoruz. Nathaniel her zamanki gibi haklı yani Nate 'e, aslında ne olduğunu biliyormuşuz gibi yapıyoruz sadece, derken.

Mesela Tony vardı, etraf mutlu palyaçolarla dolu diyordu ve hepsinin kafasını koparmak istiyordu. Henry çok umursamıyordu ama sadece etrafında onları istemiyordu, hatta mutlu palyaço olması gerekmez, Henry mutsuzları da istemiyordu. Çünkü yine Nathaniel haklıydı: "Şununla yüzleş evlat. Bu dünyada iki tür insan var. Biri sen, diğeri senin dışındaki herkes. Ve bu ikisi hiçbir zaman buluşmayacak"

Arturo n'apayım diyordu, olmuyor. Kopuyordu bazen her şeyden ama geri dönüyordu sonra, zaten yaşam çoğunlukla sadece bundan ibaretti. Kendi kendine savaşıyordu bir şeylerle, gitmek istiyordu bazen belki sadece bir çıkış arıyordu ama en sonunda parka gidip kitap okuyordu, o güzel insanlarla geçiriyordu vaktini. Zaten hepimiz bir şekilde bekliyorduk, herkes bekliyordu. Nerede olduğu hiç önemli olmadı çünkü dünyanın dönmesi önemliydi bir şeyler anlatmakla yükümlü olanlara göre, dünyanın bizimle beraber dönüyor olduğu gerçeği değil. O uzaktan çekilen fotoğraflarda görünmüyorduk ve evren karanlıktı elbette, ama sanılanın aksine karanlık her şeyin üstünü örtmezdi. Aksine her şey ortada ve açık olduğu için karanlıktı, ve sonu olmayan gece bu yüzden güzeldi.

O melodileri Cure isminde bir grubun yaratıyor olmasıyla yakından ilişkiliydi birçok şey. Belki o her güzel melodi, sahne ve satır bir intiharın tezahürüydü. Çünkü Wilbur hala yaşıyordu her şeyin sonunda, çünkü Wilbur hala yaşadığı için o kadar güzeldi, çünkü hisler ve fikirlerdi insanı nefes rutinine derin derin ve içini tırmalayarak da olsa devam ettiren, n'olduğu ve n'olacağı sadece birbirini takip ettiği sanılsa da aslında bilinemeyen o gece ve gündüz döngüsünün bir parçasıydı. Çünkü yaşam bir umut döngüsüydü bir denizin ortasında. Ve umut bozuk bir radyoydu, istediği zaman açılıp istediği zaman kapanan, frekansları iç içe geçmiş olan.

Süreya, bir elinde kadeh öbürünü yarasına bastırır diyor Uyar'a ithafen. Çünkü Uyar'ın içinde hep bir yara, her zaman bir yara. Ama Charles daha çok sorun için söylüyor, onun zamanı için değil; her nerede değilsem orada huzurlu olacakmışım gibi geliyor.

Nasıl biteceğini zaten biliyorsun en azından sanıyorsun ama Nathaniel tamamen başka bir zamanda tüm o aldırmazlığıyla yine etkiliyor: Ya öyleyse!

- It can't be so simple.
- What if it is?

* the clockwise witness, DeVotchKa

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Bahadır Baruter!

2011-09-28T22:07:00.010+03:00

PJ / Nothingman

2011-09-27T23:30:00.004+03:00

Once divided...nothing left to subtract...
Some words when spoken...can't be taken back...
Walks on his own...with thoughts he can't help thinking...
Future's above...but in the past he's slow and sinking...
Caught a bolt 'a lightnin'...cursed the day he let it go...

Nothingman...
Isn't it something?
Nothingman...

She once believed...in every story he had to tell...
One day she stiffened...took the other side...
Empty stares...from each corner of a shared prison cell...
One just escapes...one's left inside the well...
And he who forgets...will be destined to remember...oh...oh...oh...

Nothingman...
Isn't it something?
Nothingman...

Oh, she don't want him...
Oh, she won't feed him...after he's flown away...
Oh, into the sun...ah, into the sun...

Burn...burn...
Nothingman...
Isn't it something?
Nothingman...
Nothingman...
Coulda' been something...
Nothingman...
Oh...ohh...ohh...

High Hopes

2011-09-25T23:57:00.006+03:00

Mike Leigh iyi bir yönetmen ve daha önemlisi gerçek bir sinema insanı olmaktan öte sinemanın tanrılarından olan o güzel adamlardan birisi.

Düzene dair sunduğu farklı bakış açıları, bireylerin çaresizlikleri ve yapılması basit ama karmaşık olan şeyler. Bir şekilde geçen yaşamlar ve onu güzel kılabilen zarif mizah.

Mike Leigh candır.

Play It Once, Sam. For Old Times' Sake

2011-09-24T01:04:00.005+03:00

Play it once, Sam. For old times' sake

Casablanca'yı unutulmaz yapan sahne budur bence, hatta Casablanca'yı da aşmıştır birçok şeyin üzerindedir bu sahne. Ilsa'nın (Ingrid Bergman) o tavrıyla eski zamanlar hatrına şarkıyı istemesi, Sam'in (Dooley Wilson) tereddütü ve Ilsa'nın ısrarı üzerine dayanamayıp çalmaya başlamasıyla Ilsa'nın hüznü ve ardından Rick'in (Humphrey Bogart) melodiyi duyar duymaz gelip Sam'e bu şarkıyı duymaya bile tahammülü olmadığını söylerken Sam'in göz ve kafa hareketiyle Ilsa'yı görmesi ve ardından o bakışıyla bir an her şeyin daha önce olmadığı ve belki bir daha olamayacağı duruma kavuşması.

Tournée

2011-09-23T14:21:00.003+03:00

“Umarım bir gün, ileride, cesaretimiz çok kırılmamışsa birbirimizi tekrar bulmayı başarırız.”

Six Feet Under; Waiting

2011-09-23T00:53:00.009+03:00

Six Feet Under'ın birinci sezon ilk bölümünün sonu. Sadece bu sahne bana bu diziyi mutlaka izlemem gerektiğini düşündürmüştü. Ve ilk kez bu sahneyle bu dizi benim için çok özel olmuştu.

Dizinin ilk bölümünün sonunda çalan şarkının ismi Waiting iken dizinin son bölümünün isminin ise Everyone's Waiting olduğunu da not düşmeli.

Ve tabi güzel adamı canlandıran (Nathaniel Fisher) bir güzel adamın (Richard Jenkins) oturduğu banktaki "accident", otobüsün üzerindeki "a good nights sleep" ve Nathaniel Jr.'ın (Peter Krause) arkasındaki duvarda yazan "no loitering" yazılarına da, henüz görmeyenler için, dikkat çekmek isterim.

Waiting at the station.
Waiting for the right moves.
Waiting in the basement.
Waiting for the right cues.
Waiting in a daydream.
Waiting in this slipstream.
Waiting...

Waiting in the right bars.
Waiting in the right shoes.
Waiting in a fast car.
Waiting in the airports,
waiting for my air-miles.
Waiting in slow motion,
coming through the turnstiles...

And if you ever change you mind,
you know I'm not hard to find.
And if you ever need someone,
I'll still be waiting...

Waiting with the orphans.
Waiting for the bee stings,
they tell me that success brings.
Waiting in the half-light.
Waiting through your whole life.
Waiting for an ideal, a low deal, a no deal.
Play your stereotype, oh yeah...

And if you ever find the time,
you know I'm not far behind.
And if you ever need someone,
I'll still be waiting...

Just waiting, for a friend.
Waiting...

I said it's alright!
It's alright, my friend...
Yeah it's alright!

Just waiting...

(500) Days of Summer

2011-09-23T00:03:00.004+03:00

Bir kendiniz için bir de Zooey Deschanel için izlenebilecek son yılların en güzel romantik-komedilerinden birisi.

Belki kesilmeyen bir döngü var ama her döngünün kendine özgü zamanları var.

Boy Meets Girl. Boy Falls in Love with Girl. Girl Doesn’t.

Dinlemeli Zamanlar

2011-09-22T21:37:00.004+03:00

Ne söylesem garip geliyor, sadece dinliyorum. Sadece burada olduğum gibi.

Portishead - Roads

Dino - Return To Me

Ezginin Günlüğü - Gelmiyorsun

Supertramp - Don't Leave Me Now

Dino'nun sadece çok güzel bir resmi olan videoyla Portishead'in canlı performans videosu haricinde videolar pek önemli değil her zamanki gibi. Ama müzik.

Trier'in Yeni ve Eski Nazi'lerle İmtihanı

2011-09-22T00:20:00.006+03:00

GQ dergisine verdiği röportajda Cannes'daki Nazi meselesi üzerine tekrar konuşmuş Lars Von Trier. Ah bir de yeni filmi için isim seçerken "hangisi daha ticari" diye düşünmüyor olsa çok daha güzel olacak ama olsun "persona non grata" Trier candır.

"Özür dilemiyorum. Bunun bir şaka olduğunu daha çok belli etmediğim için üzgünüm. Ama söylediğim şey için özür dileyemem, bu benim doğama aykırı. Söyleyecek doğru ya da yanlış şeyler olduğunu düşünmüyorum. Bence her şey söylenebilir. Ben böyle düşünüyorum. Filmler için de aynı şey geçerli, bir filmde her şey yapılabilir. Eğer insan zihninde düşünülebiliniyorsa, o zaman söylenebilir ve bir filmde gerçekleşebilir. Elbette sonrasında başın derde girecektir, orası kesin, ama bu hiçbir şeyi yanlışlamaz. Söylediğim şey için üzgün olduğumu söylemek, nasıl bir insan olduğum, etik anlayışım için üzgün olduğumu söylemektir ve beni bir birey olarak yok eder. Doğru değil, özür dilemiyorum. Söylediğim şeyler için üzgün değilim. Sadece daha açık bir şekilde anlaşılmadığı için üzgünüm. Bir şaka yaptığım için üzgün değilim, ama bir şaka olduğunu açıkça belli etmediğim için üzgünüm. Ama söylediğim şeyler için üzgün olamam, özür dileyemem. Bu benim doğama aykırı."

Röportajın tamamı için sizi buradan alayım.

Ayrıca bunun bir şaka olduğu bence yeterince belliydi. Sadece insanlar düşünmeleri gerektiğini sandıkları gibi düşünüyorlar.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Happy-Go-Lucky

2011-09-19T20:59:00.002+03:00

Eğitim sistemi şu şekilde işler: "Sana yeni bir bakış açısı vereceğim. Benim bakış açımı alırsan, benim bakış açımı kabul edersen sınavlarını geçersin ve sürekli yükselerek polis, hakim, avukat, general, politikacı olursun ve mutlu ve başarılı olursun. Ama kendine özgü düşüncen olursa, kalıplara bağlı kalmazsan mutsuz ve başarısız olursun."

Breath Me

2011-09-19T13:20:00.005+03:00

Sia'yı uzun sayılabilecek bir süredir dinlerim. Hatta trip-hop ve chillout gibi müzik türleriyle, türün ismini bilerek tanışıp hayran kalmamı sağlayan kişi de kendileridir. Ne zaman dinlesem çok etkileyiciydi benim için Breath Me ama Six Feet Under'ın finalinde o son sahnelerde Breath Me'yi duyduğum anda şarkı benim için çok daha farklı, çok daha özel oldu. Dün gece oturup o bölümü tekrar izledim bilmemkaçıncı kez ve ilk kez izlediğim de verdiğim tepkiler yine değişmedi.

Everything.
Everyone.
Everywhere.
Ends.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Magnolia

2011-09-16T18:41:00.006+03:00

Ölmek bir an içinde gerçekleşmez, hiçbirimiz bir an gelir de ölmeyiz. Aslında hepimiz her an ölmekteyiz, aslında ölümün içindeyiz. Çünkü yaşamak, ölmekte olmak demek. Belki bunun için herkes, herkesin öleceğini kabullenmiş durumda ve hiçbir şey yaşamadan insanların doğup yaşayıp öldüklerini bu sayede biliyoruz. Belki bu yüzden "ölümün son anından dönen" insanların hayatlarının bir film şeridi gibi gözlerinin önlerinden geçtiğini sanıyoruz. Çünkü ölmekteyiz ve belki yaşam gözler kapanmadan önce gözlerimizin önünden geçen o film şeridi. Bu sayede herkesin "ölümlü" olduğunu biliyoruz ve bunu biliyor olmamıza rağmen her ölümde biraz daha sarsılıyoruz, çünkü hatırlıyoruz. Çünkü bizim geçmişle işimiz bitse bile geçmişin bizimle işi bitmiyor.

Film her sahneyi çekimleri, oyunculukları ve ses kullanımıyla fazlasıyla derinden hissettiriyor. Adeta "modern çağın" bir senfonisi gibi, ufak iniş ve çıkışlarının bir süre sonra tüm salonu inlettiği ve ardından kendi rutin ritmini yarattığı bir senfoni.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Moon

2011-09-12T23:57:00.004+03:00

David Bowie'nin bize sunduğu muhteşem şeylerden birisiydi Space Oddity. Bowie'nin oğlu Duncan Jones ise hikayesini yazıp yönetmenliğini yaptığı Moon filmiyle Bowie'nin Space Oddity'sini adeta başka bir forma taşımış. Filmde Bowie'nin şarkısı kullanılmamış olsa da müzikleri yaratan Clint Mansell her zamanki gibi yine çok güzel bir iş çıkarmış.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Das Leben der Anderen

2011-09-11T22:08:00.010+03:00

Uzun zamandır okuduğum eleştiriler ve çevremde duyduğum övgüler nedeniyle izlemeye çekindiğim bir filmdi Das Leben der Anderen. İzlemeden önce böyle tanımlayabildiğim filmin izledikten sonraki tanımı ise elbette daha farklı oluyor: İki saati aşan süresinde bir an bile sıkmayan, izleyeni kendi atmosferi içine almayı başaran çok iyi çekilmiş ve üzerine uğraşılmış detaylarla etkileyici ama çok da güzel olmayan bir film Das Leben der Anderen. Berlin Duvarı yıkıldıktan sonraki fuaye sahnesindeki o diyaloglar Das Leben der Anderen'in çok iyi bir film olduğu gerçeğini değiştirmiyor ama onu güzel bir film olmaktan uzaklaştırıyor.

Yani Berlin Duvarı yıkıldıktan sonra kötü olan her şey bitmedi ve her şey iyi olmadı. Elbette birçok insani açıdan mutluluk vericiydi duvarın yıkılışı ama ne bir mutlu sondu ne de başka çok güzel bir şeylere varıştı. İşte bu noktada olumsuz bir şekilde rahatsız edici bir yönü var filmin.

Lars Von Trier boşuna söylemiyor; "Dünyanın nasıl olması gerektiği konusunda çok emin olan şu iyi niyetli insanlarla da bir derdim var" diye.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

11 Eylül'ü 10. Yılında Sean Penn'le Hatırlamak

2011-09-11T12:27:00.005+03:00

11 yönetmenin 11 Eylül üzerine çektikleri 11 kısa filmi toplayan 2002 yapımı 11'09''01 - September 11 isimli filmden güzel insan Sean Penn'in bölümü-kısa filmi 11 Eylül üzerine yapılmış en sade ve en güzel şeylerden birisiydi. Resmi hikayelerden çok gerçeklere ve onların olmayan anlamlarına bakmak isteyenler için...

I Saved The World Today

2011-09-11T04:07:00.001+03:00

Monday finds you like a bomb
That's been left ticking there too long
You're bleeding
Some days there's nothing left to learn
From the point of no return
You're leaving

Hey hey I saved the world today
Everybody's happy now
The bad things gone away
And everybody's happy now
The good thing's here to stay
Please let it stay

There's a million mouths to feed
And I've got everything i need
I'm breathing
And there's a hurting thing inside
But I've got everything to hide
I'm grieving

Hey hey I saved the world today
Everybody's happy now
The bad things gone away
And everybody's happy now
The good thing's here to stay
Please let it stay

Doo doo doo doo doo the good thing

Hey hey I saved the world today
Everybody's happy now
The bad things gone away
And everybody's happy now
The good thing's here to stay
Please let it stay

Everybody's happy now

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Öğleden Sonra 2 Birası

2011-09-04T15:55:00.004+03:00

hiçbir şeyin önemi yok
bir yatakta debelenmekten başka
ucuz hayaller ve bir birayla
yapraklar ölürken ve atlar ölürken
ve ev sahibeleri koridorlarda dikmiş gözlerini bakarken;
canlıdır müziği çekilmiş perdelerin,
sinek sürüleri
ve patlamalar sonsuzunda
son insan'ın mağarası;
hiçbir şeyin önemi yok sızdıran lavabodan başka,
boş şişeden,
keyiften,
kıstırılmış
bıçaklanmış ve traş edilmiş gençlikten başka,
kendisine sözcükler öğretilip
ölsün diye
arkası yastıkla desteklenmiş
gençlikten başka.

Charles Bukowski

charles bukowski, suda yan ateşte boğul, parantez yayınları, ocak 1999, syf. 23. (çevirmen: ümit tosun)

Das Weisse Band

2011-09-03T21:11:00.005+03:00

"Tanrıya beni öldürmesi için bir şans verdim."

Michael Haneke, bir filmi izlemek için önemli bir sebep olsa da çok sevdiğim yönetmenlerden biri değildir. Das Weisse Band de beğensem de hayran kalmadığım bir film oldu, biraz fazla uzun geldi bana. Her neyse, bu film de aslında aşağıdaki Toplu Gösterim başlığında olacaktı ama filmin bence en etkileyici yanı olan yukarıda alıntıladığım cümle arada kaybolacakmış gibi geldi ve bir çocuk, yüksekçe bir yerdeki ince kütüğümsü bir şeyin üzerinde yürüyerek yaşamı sınarken sebebini böyle açıklıyorsa ayrı bir başlık gerek dedim.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Toplu Gösterim

2011-09-03T19:03:00.032+03:00

Singles

90'lar. Her şeyin bir ruhu olduğu son 10 yıllık zaman dilimi belki de. Tadı damakta kalacak düzeyde başlayıp -genel anlamıyla- biten ve benim için rock müzik tarihindeki en güzel türlerden birisi olan grunge ve sadece o müzikle ruhu değil aynı zamanda -Cobain bir tarafa- en önemli temsilcilerinden olan Eddie Vedder ve Chris Cornell(Timbaland çık aradan)'i barındıran bir film.

Kaçınılmaz ve tutsak edici olan şeylerden en güzeli; yalnızlık. Zarif bir hüzünle huzurlu insanlık, hatta doğa hali. Belki insan ilişkilerinin, yalnızlığı bilenler ve tadanlar için angarya olması yalnızlığın o tadındandır, belki de yalnızlığın o tadı insan ilişkilerinin angarya olması ve insanın kendisiyle baş başa kalmasındandır. Her şeye rağmen bazen kısa bazen uzun "bir anlık" hissedilenler o'nu sizin için yapıyor sonuçta. Güç, düşünce, şu veya bu; her şeyin çok ötesinde.

Ama herkes "mutlu sonları" isterken asıl ve mutlak öncelikli soru kaçıyor; "mutlu" ve "son" ne ola ki?

Wall - E

Pek animasyon canlısı bir insan olmamam sebebiyle zaman geçirmek için izlemeye başladığım Wall-E beklemediğim bir etki bıraktı bende. Temelde alışılmış olsa da ufak detayları ve eleştirelliğiyle (evet bir Disney filmi, hoş aynı zamanda Pixar da olmuş oluyor ya, aman neyse) animasyonların o sevimliliğine boyut değiştirten muazzam bir hikayesi var Wall-E'nin. Müziklerin ve eski filmlerin etkileyiciliğe katkısı ise tartışılmaz tabi.

Her film az çok yaşam üzerine olsa da Wall-E daha çok günümüz insan ve yaşamının sözlük anlamını, beklentilerini, getirilerini ve "gerçek anlamını" bir animasyon filminden beklemeyeceğim ölçüde irdeliyor. Elbette baktığınız yere göre filmin anlamı ve ifade ettikleri de değişiyor.

Goodbye Lenin!

Uzun zamandır "izleme listemde" bulunan birçok filmden biriydi Goodbye Lenin!.

Problemin siyaseten de değil tamamen insansal olduğunu ve belki insanın içinde olan belki de insanın içinde olduğu o boşluğun aslında yanlış gidiyormuş gibi gözüküp düzeltilmesi gereken her şeyin sebebi olduğunu düşünüyordum film bittiğinde. Yani doğruydu; doğusu da yetmiyordu batısı da ve onu birleştirmek yapılacak en kötü şeydi çünkü biraz romantik de olsa doğusunda insan vardı, nesne değil.

Siyaset, teorilerde bitmiyor ya da başlamıyordu. Yani yaşama denkti bir şekilde ve bir şeyleri düzeltmekten çok bir şeyleri devam ettiriyordu, yani oyalıyordu insanları çünkü bir şey olmazsa başka bir şey insanları "burada" tutmalıydı.

Sideways

Bir film sizi alıp götürebilir veya getirebilir. Bir film yıllardır aranan şeylerin tasviri olabilir. Bir filmin sadece içtenliğe sahip olması değil barındırdığı canlı-cansız her şey ve izleyene ifade ettikleriyle, kendisi bittikten çok sonra bile izleyenin zihninde sanki kendi yaşamında yaşanmış bir dilim gibi bir anı olarak yer edinebilir.

Filmin Paul Giamatti'ye olan hayranlığımı da pekiştirmiş olmasını bunlardan ayrı olarak belirtme gereği hissediyorum.

Control

Siyah-beyaz fotoğraflar her zaman için daha çok etkilemişlerdir beni. Bir boyama kitabı gibi ama ondan çok farklı bir hisle renklerden, dış dünyadan ve tabiki algılarımızdan özgür olarak her şey farklı bir anlam ifade edebilir siyah-beyazda, her şeye rengini ve anlamını izleyen-bakan verir. Ve bazen sadece siyah-beyazdırlar; tüm bunalımı, boşluğu ve neşesiyle.

Joy Division ve Ian Curtis hayranı olmanın ya da isimlerini dahi duymamış olmanın Control için pek bir önemi yok çünkü eğer bir hayransanız filme romantik bir önem atfediyorsunuz kendinizce ama zaten filmin kendisinde O var. Filmin siyah-beyaz olmasının Ian Curtis ve hikayesine de çok büyük katkısı var, grinin yaşamına olduğu gibi.

Glengarry Glen Ross

Bir düzenin hikayesi ve muazzam oyuncular. Diyaloga dayalı ve neredeyse tek mekanda geçen filmlere özel bir hayranlık duyan birisi olarak benim için çok etkileyici bir filmdi.

İçinde sıkışılmış bir düzen, işlemesi gerek bir iş, yukarıdan aşağıya doğru gittikçe artan baskı ve tüm bu süreçte büyüyen, yok olan, aldanan çaresiz isimler.

Adams æbler

Güzel ve genele paralel olmayan bir komedi anlayışıyla dünyadaki din olgusu daha iyi anlatılamazdı herhalde. Sembolik ve karikatüristik karakterleriyle eğlenceli bir film olmasının öncesi ve ötesinde derinliği olan bir film Adams æbler.

Tabutta Rövaşata

Derviş Zaim hayranı olduğum yönetmenlerden birisi değil ama Tabutta Rövaşata diğer filmlerine göre daha güzel bir filmdi. Ama bir gerçek var ki, filmlerinin isimleri filmlerinin kendilerinden daha güzel.

North By Northwest

Alfred Hitchcock gerilim, gizem ve suç sinemasına en büyük kötülüğü yapmış olan insanların başında geliyor bence. Biraz abartı olsa da bu yargı, Hitchcock için değer diye düşünüyorum.

Casablanca

Bir klasik, ama hangisi? Casablanca mı Humphrey Bogart mı?

Gegen Die Wand ...................................................................................Soul Kitchen

Ankara'da doğdum, Ankara'da büyüdüm ve üniversite için önce İstanbul'a gitsem de sonra vazgeçtim ve şimdi yine Ankara'dayım. Yani şimdiye kadar neredeyse tek bir şehirde yaşadım ama buna rağmen kendimi hala "göçmen" gibi hissediyorum. Çünkü bu sözcük ve ruh sözlük anlamlarının çok ötesinde. Ve Fatih Akın bu durumu anlatan en iyi yönetmenlerden birisi. Tıpkı Soul Kitchen'ın John Lennon'un o meşhur sözünü en iyi anlatan film olduğu gibi: "Yaşam, biz gelecek için planlar kurarken başımızdan geçenlerdir."

Gegen Die Wan ya da buralarda bilinen ismiyle Duvara Karşı ve Soul Kitchen, aynı güzel adamdan çıkan birbirine benzemez duran iki çok güzel film.

Mine Vaganti

La finestra di fronte ya da buralarda bilinen adıyla Karşı Pencere'yle hayran kalmıştım Ferzan Özpetek'e. Un giorno perfetto güzel olsa da çok fazla etkilememişti beni, belki de izlediğim anki ruh halim filme pek uygun değildi ama Mine Vagantiyle bir kez daha vurdu beni Ferzan Özpetek. Karakterleri var etme şekli, hikayesini aktarışı ve -film içinde manzaralarla falan çok belli etmese de izleyenin bilmesi bile yeterli- mekan olarak seçtiği İtalya, Ferzan Özpetek'i hiç bıkmadan izleyeceğimin göstergesi benim için.

Accattone

Sinema tarihi içindeki en güzel karakterlerden biri Accattone. Fellini'nin Aylaklar'ından biri gibi adeta ama onlardan daha etkileyici bir yanı var. Filmin neredeyse hiç yokolmayan espritüel havasıyla, aylaklığın güzel bir harmanı.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Ane Brun

2011-08-16T14:03:00.002+03:00

Ne kadar uyursam uyuyayım, kaç saat sonrası olursa olsun; zihnimde gerçeklik diye kodlanmış olan o boşluğa uyanmak büyük bir acı veriyor. Ve eğer böyle olacağını bilerek hala yapıyorsam bazı şeyleri Hurt'ü doğruluyorum: I hurt myself today to see if I still feel.

What am I gonna do?
I am crying a bottle of wine over you
This is something I don't usually do
But I am crying a bottle of wine over you.

The Man Who Wasn't There

2011-08-06T22:34:00.000+03:00

Onlara gerçeklere değil gerçeklerin anlamlarına bakmalarını söyledi. Sonra da gerçeklerin hiçbir anlamı olmadığını.

Coen kardeşler candır!

Adaptation.

2011-08-01T21:02:00.005+03:00

Kafamda özgün bir düşünce var mı? Kel kafamda? Belki daha mutlu olsaydım, saçlarım dökülüyor olmazdı. Hayat kısa. İyi değerlendirmem gerek. Bugün kalan hayatımın ilk günü. Ben yürüyen bir klişeyim. Doktora gidip bacağımı muayene ettirmem gerek. Yanlış bir şey var. Kalça kemiğim. Dişçi gene aradı. Çok geç kaldım. İşlerimi ertelemeyi kesersem, daha mutlu olabilirim. Tek yaptığım koca kıçımın üstünde oturmak. Bu kadar büyük olmasaydı, daha mutlu olabilirdim. Gömleklerimi kıçımı saklamak için sarkıtmazdım. Böyle kimi kandırdığımı sanıyorum. Koca kıç. Tekrar joginge başlamalıyım. Günde 5 mil. Bu sefer gerçekten yapmalıyım. Belki de kaya tırmanışı. Hayatımı tersine çevirmeliyim. Ne yapmam gerek? Aşık olmam gerek. Bir sevgilimin olması gerek. Daha fazla okumalıyım. Kendimi geliştirmeliyim. Rusça falan öğrensem nasıl olur? Veya bir enstrüman alsam? Çince konuşabilirim. Çinçe konuşan ve obua çalan senaryo yazarı bulmak oldukça güç. Bu harika olur. Saçımı kısa kestirmem gerek. Kendimi ve insanları saçlarım konusunda kandırmaya çalışmayı kesmeliyim. Olduğum gibi görünüp kendime güvenmeliyim. Kadınların etkilendiği şey de bu değil midir? Erkeklerin çekici olmasına gerek yok. Ama bu doğru değil. Özelliklede bu günlerde. Bu aralar erkeklerin üzerindeki baskı neredeyse kadınların üzerindeki kadar. Neden sadece var olduğum için gülünç duruma düştüğümü hissediyorum? Belki de beyin kimyamdan dolayıdır. Belki de benimle ilgili yanlış olan şey budur. Kötü kimya. Hormonel sorunlar ve korkular kimyasal dengesizliğe indirgenebilir ya da bir çeşit tepki vermeyen sinapsa. Bu konuda birinden yardım almalıyım. Ama akabinde de çirkin olacağım. Hiçbir şey bunu değiştiremez. Kapa çeneni! Kapa çeneni!

Full Metal Jacket

2011-08-01T17:40:00.004+03:00

Is that you John Wayne? Is this me?

Afişteki kaskı hatırladıkça aklıma kendilerini "demokrat" diye tanımlayanlar geliyor. Nedense Kubrick'i daha bir seviyorum.

Güncelleme / 10.09.11 - 11.09.11 arasında bir an; hem neye göre bugün, yarın ki?
Görüyorum ve arttırıyorum diyerek sadece "demokrat"ları değil siyasetle yakından ilişkisi olmuş ve onlarla yakından ilişkisi olmuş iyi kötü tüm isimleri kastetmek gerekir. Hoş zaten şimdilerde kim "demokrat" değil ki bu dünyada?

And No More Shall We Part

2011-07-31T04:03:00.011+03:00

İnsanların bir gün öleceklerini düşünerek yaşadıklarında ne kadar korktuklarını oysa yarın öleceklerini düşünerek yaşadıklarındaysa ne kadar cesaretlendiklerini söylemiştim. Ve tek fark buydu, belki tüm fark da. Her şeyin ne başladığı ne de bittiği yerde olmak pek umrumda değilmiş aslında, sadece atmosfer. Yani yağmurun yağması ve o su damlalarını tek tek görebilecek kadar zamanın yavaşlaması, belki. Belki de sadece, hiçbir şey olmayan sıradan bir günde yağmurun yağmasıyla insanların kaçışması ve muhtemelen insanların kaçtığı su damlalarıyla beraber bir kenardan o kaçışmayı garip bir gülümsemeyle izlemek. Fazla mı dramatize gerçekten ayırdedemiyorum, çünkü bir kupa kahveyi keyifle içerken bir anda hiçbir şeyin eskisi gibi olmadığını anlamanızla beraber o kahvenin tüm keyfinin kaçması gibi tam ortasındayım ya da ardında, hem de uzun zamandır ve bir gün ölecek olmakla yarın ölecek olmanın arasındaki farkı düşünmeyi artık bırakmış olmama rağmen. Takıntılı olmamaya takıntılı olmak gibi belki de, kim bilir?

Hem bir kokuyu nasıl anlatabilirsiniz ki? Üstelik kokuyu ilk duyduğunuz anda aklınızda Cup of Coffee ve And No More Shall We Part birbirine karışarak çalmaya başlıyor ve arasındayla ardında iç içe geçerek belirsiz bir zaman boşluğu yaratıyorsa?

"Yani rüzgar her şeyi alıp götürmeyecek"

It took a cup of coffee

fotoğraf; BJ ve Richeille Formento'nun Circumstance isimli serisinden.

The Lincoln Lawyer

2011-07-29T23:09:00.004+03:00

Türkçe'ye orijinal karşılığıyla olmasa dahi Güneşin Karanlığında diye fazlasıyla güzel şekilde çevrilmiş kitaptan uyarlanan The Lincoln Lawyer'ın, ana karakteri avukat Mick Haller kadar havalı bir tavrı yok. Hollywood'dan çıkan eleştirel işler genellikle bir sistemi değil daha çok o sistemdeki insanların arasından küçük bir grubu ve bu küçük grupla iyi-kötü çizgisinin zıt tarafında bulunan ama birbirleriyle birçok ortak özelliğe sahip başka bir grubu ele alır. Yani kısaca klasik "bu kötü değil ama bunu kötü yapanlar var." veya "o değil ama çevresi kötü" hikayeleri. Hele de -yaşadığımız ülkenin bir süredir içinde bulunduğu durum nedeniyle daha iyi anlayacağımız birçok farklı güç odağının çatışma halinde olduğu- adalet sisteminin bu şekilde ele alınması pek mümkün gözükmezdi bana. Belki de The Lincoln Lawyer işte tam da bu nedenle ana karakteri kadar havalı durmuyordur, yani kendisinden çok söyleyecekleri ve gösterecekleri önemli olduğu için.

Suç ve karşılığı olarak görülen ceza çok uzun zamandır en çok ilgimi çeken iki kavram. Hem filmler hem de polisiye kitaplarla oldukça küçükken tanışıp şimdi sinemayı yaşamla eş anlamlı bir sözcük olarak görmemle, kitaplık görünce önce rahatlayıp sonra kütüphane sendromuma tutulmamın başlangıç noktası işte o merak, her ne kadar ben bunu henüz anlamış olsam da. İşte The Lincoln Lawyer ise suç ve ceza üzerinden ama onlara değinmeden adalet kavramını izleyenin önüne koyarak adaletin suç ve cezayla sanıldığı kadar iç içe olmadığını gösteriyor. Ve film bu sayede beklenen sonun ve yavanlığın getirdiği olumsuzlukların altında kalmıyor, çünkü The Lincoln Lawyer hikayesinden daha fazlasına sahip filmlerden birisi.

Tüm bunların yanında ise William H. Macy'yi izlemek büyük bir keyif.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Seninle Konuşacağımız Bazı Şeyler Var #5

2011-07-28T14:17:00.011+03:00

* Francis Ford Coppola'nın yeni filmi, cinayet-gizem-korku hikayesi Twixt şimdiden çok güzel gözüküyor. Filmin Comic Con'daki sunumuyla öğrenilen ve benim tamamını çevirmeye üşendiğim birçok detaya buradan ulaşabilirsiniz.

Coppola filmiyle beraber 30 şehirlik bir tura çıkıp izleyicilerin reaksiyonlarına göre filmi bir nevi canlı-kurgulayarak dinamik bir film deneyimi yaşatacak. Geçmişte de birçok farklı şekilde sinemada devrimsel adımlar atan Coppola'nın bu filmiyle neler değişecek bekleyip göreceğiz.

Aynı zamanda film için hazırlanan 4 farklı poster içerisinden beğendiğinizi oylayarak filmin afişinin belirlenmesinde de etkili olabilirsiniz. Oylamak için tıklayın.

Tom Waits'in filmin bir nevi giriş bölümünün anlatıcısı olacak olması bir yana, Coppola'nın 2000'lerde çektiği en güzel ve en beğenilen filmi olabilir gibi duruyor şimdilik. İzlemek için ben de sabırsızlanıyorum.

* Chuck Palahniuk'un Invisible Monsters (Görünmez Canavarlar) isimli kitabının sinemaya uyarlanması için birçok yazar senaryolaştırmak için kitabı ele aldı, birçok yapımcı; proje için oyuncu ve yönetmen arayışlarına girip filmin finansal programlamasıyla uğraştı, ancak hiçbir sonuç çıkmadı. Ama 2008'de proje için uğraşmaya başlayan yapımcı Cameron MacLaren (bugüne kadar sadece kısa filmlerle çalışmış) 2010'da kitabın haklarını aldı ve şimdi de filmin yönetmeni olacak kişi belli oldu: Daha çok TV projeleri ve kısa filmler yönetmiş olan Samir Rehem.

Daha önce Fight Club (Dövüş Kulübü) ve Choke (Tıkanma) isimli kitapları sinemaya uyarlanan Palahniuk'un başka bir kitabının sinema uyarlamasının da yine çok güzel olacağını umuyorum.

* Cameron Crowe'un Pearl Jam'in 20 yılını anlattığı belgeseli Pearl Jam Twenty'nin ilk fragmanı yayımlandı. Heyecanlıyız:)

Pearl Jam Twenty from Pearl Jam on Vimeo.

* George Clooney'in yeni filmi politik drama The Ides of March'ın posteri ve trailerı yayımlandı. Filmin Clooney, Ryan Gosling, Paul Giamatti, Philip Seymour Hoffman, Evan Rachel Wood, Maria Tomei ve Jeffrey Wright'lı çok güçlü bir oyuncu kadrosu da var.

* A.D. Parker'ın boşalmış bir dünyada son kalan insanı konu edindiği A Reckoning fragmanından göründüğü kadarıyla sinematografisine hayran kalınacak bir film olacak. Ancak henüz dağıtım anlaşması olmayan bu filmi ne zaman, nerede ve nasıl izleriz bilmiyorum, hatta belki sadece bu ve bunun gibi fragmanlarla da kalabilir filme dair göreceğimiz şeyler.

Son dönemlerde çok daha sık işlenmiş bir konu olsa da her film ayrı ayrı güzeldi bence, dolayısıyla bir yönden alternatif bir zamana dair hayalgücü olsa da diğer bir yönden aslında tam da bugünü anlatıyor olması, iyi işlendiği sürece bu konunun her zaman ilgi çekici olacak olmasının önemli bir nedeni bence.

* Hollywood'un muhteşem yaratıcılığına yeni örnekler ister misiniz? Mesela Mimi Leder All Quiet on the Western Front (Batı Cephesinde Yeni Bir Şey Yok)'un, Spike Lee Oldboy'un, Sam Raimi Oz the Great and Powerful'un ve Neil Burger Bonnie and Clyde'ın yeni versiyonlarını yönetecek. Bunlar yeniden uyarlanacak veya yeni versiyonları çekilecek filmlerden elbette sadece birkaçı, yakında yeni versiyonların farklı versiyonlarını da çekip sonra üzerine belgeselleri yapılıp daha sonra da belgesellerin yeni versiyonları yapılarak bu miras nesilden nesile aktarılacakmış.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Je vais bien, ne t'en fais pas

2011-07-23T23:31:00.004+03:00

Bundan birkaç yıl önce afişiyle ilgimi çekip Mélanie Laurent'i tanımamı sağlamıştı Je vais bien, ne t'en fais pas ya da uluslarlarası ismiyle Don't Worry, I'm Fine. O zamandan beri Mélanie Laurent'i başka filmlerde izlediysem de kendisini tanımamı sağlayan bu filmi bir türlü izleyememiştim. Bugün Six Feet Under'ı bitirmemin sabahında(ya da akşamı , bu kavramlar kişiden kişiye değişebiliyor) hiçbir filmi veya diziyi izlemek için en ufak bir istek duymuyorken Mélanie Laurent'in de etkisiyle başladım Je vais bien, ne t'en fais pas'yı izlemeye.

Filmlerden önce plotları okumadığım için konusunu dahi bilmeden başladım filmi izlemeye. Bu alışkanlığım uzun zamandır birçok filmden daha fazla keyif almamı sağladı, en başta zaten plotlarını okusam izlemeyeceğim ya da izlemeyi çok uzun bir süre erteleyeceğim birçok filmi izlememi sağlamış olması bile güzel. Je vais bien, ne t'en fais pas'yı da bu sayede hikayeyi çok farklı yerlere yorup filmin yanından bile geçmediği konulara getirerek izledim ve normalde alamayacağım kadar keyif aldım.

Je vais bien, ne t'en fais pas kendisini izletmeyi bilen akıcı bir hikaye anlatımıyla izleyene çok fazla bir şey sunmayan sevimli bir drama. Benim hiçbir teoriye dayanmadan, yani tamamen kendimce naif filmler dediğim filmlerden birisi. Sadece Aaron isimli daha önce adını dahi duymadığım bir grubun U-Turn (Lili) şarkısı için bile izlenebilecek bir film.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Six Feet Under

2011-07-23T12:58:00.014+03:00

TV/sinema tarihinin en güzel birkaç yapımından biri Six Feet Under. Beklenilemeyecek kadar güzel düşünülmüş, tasarlanmış, yazılmış, oynanmış ve yönetilmiş ya da daha genel ifadeyle bir dizi/filmin yaratılma sürecinde etkili olan her şey beklenilemeyecek kadar güzel yapılmış. Böyle bir diziden sonra başka bir HBO yapımı bile bu kadar güzel olamaz ve olamayacak gibi geliyor. Çünkü Six Feet Under bittiği zaman insanı kendi içinde dahi tekrar büyük bir boşluğa düşürüyor.

Diziden birçok cümleyi, anı, sahneyi buraya koymak isterim ama henüz izlememiş olanlar için onların keşfini mahvetmek istemem. Hem zaten izleyip bitirmiş olanlar da bilir ki hangi cümleyi, anı veya sahneyi alayım, baştan sona tüm bölümleri not etmek gerekir yoksa. Fakat yine de içinden seçmek gibi değil de benim aklımda daha fazla yer etmiş, diziyi düşününce ilk hatırladığım bir iki şeyi alıntıladım aşağıya.

Nate Fisher: Eğleniyorsan zaman akıp gider değil mi?
Nathaniel Fisher: Hayır. Zaman, eğleniyormuş gibi yaparken akıp gider. Zaman, insanlar "aşk" derken neden bahsettiklerini biliyormuş gibi davranırken akıp gider.

Şununla yüzleş evlat. Bu dünyada iki tür insan var. Biri sen, diğeri senin dışındaki herkes. Ve bu ikisi hiçbir zaman buluşmayacak.

2. Sezonun ilk bölümünden Nate'in rüyası. Yaşam ve Ölüm daha güzel anlatılabilir miydi?

Claire, David ve Ruth'un sabah sabah muazzam müzikal performansı :)

Terror Starts At Home

Ve elbette;

HBO - It's Not a TV, It's HBO

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

The Fountain

2011-07-22T18:10:00.006+03:00

Güzel insan Darren Aronofsky'nin üçüncü uzun metraj filmi The Fountain'ın çekim aşamasındaki zorluklar, Darren Aronofsky'nin filme karşı takıntısı ve filmin gişede bütçesini dahi çıkaramaması filmin herkese hitap etmediğini gösterir mi bilmiyorum. Fakat birkaç hikayenin iç içe ele alınarak birbirlerini tamamlaması ve aslında başka bir açıdan da ortada tek bir hikaye olduğu ve diğerlerinin sadece o hikayenin parçası olduğu gibi hem temelde hem de detaylarda farklı yorumlara açık olması da izleyen herkese çok farklı diyarlara yolculuklar sunuyor.

Aronofsky'nin hikayeyi anlatım şekli, aşırıya kaçmadan kullandığı imgeler ve hepsini bir döngü içinde kullanması hikayesine katkı yaptığı gibi filme de muazzam bir akıcılık sağlıyor. Aronofsky'nin tüm filmlerinde beraber çalıştığı müzisyen Clint Mansell'in de -diğer filmlerde de olduğu gibi- muhteşem müzikleri filmin görselliğinin dahi önüne geçiyor zaman zaman. Tüm bu atmosferde filmin sadece 96 dakika sürmesi ilk başta bana kısaymış ve sanki gişeye yönelik yapılmış gibi gelse de aslında film ne kısa kesiliyor ve eksiklik hissi uyandırıyor ne de gereksiz yere sürüyormuş hissi veriyor.

(Birkaç yönetmen için de hissettiğim gibi) Aronofsky'nin aktif olarak film çektiği zamanlarda yaşamış ve yaşıyor olmak bence çok önemli bir şey. The Fountain de Aronofsky'nin diğer eserleri gibi çok özel, güzel bir film ve bittikten sonra izleyeni yaşam boşluğuna sertçe bırakıyor.

Ve bir not gibi son olarak belirtmek istediğim bir şey var: Filmde olanlar üzerine direkt olarak yorum yapmak bana her zaman kitap özeti çıkarmak gibi gelmiştir ve ben kitap özetlerinden hiç hoşlanmam. Dolayısıyla ya filmlere "yamuk bakmaya" çalışıyorum ve filmin kendisi üzerine düşüncelerimle beraber aklıma gelen bir iki şeyden bahsediyorum. Bu yüzden de The Fountain'ın o karmaşık kurgusunun benim zihnimdeki yansımalarına dair bir şey yazmayı düşünmedim.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Chinese Coffee

2011-07-22T14:56:00.002+03:00

Ira Lewis'in oyunundan uyarlanan filmi oyunda da oynayan Al Pacino yönetmiş. Jerry Orbach ve Al Pacino'nun canlandırdıkları karakterler arasındaki diyaloglara dayalı olan filmde iki oyuncu da gerçekten muazzam bir oyunculuk sergilemişler. Senaryosuyla oyunculukları bir yana sadece Al Pacino'nun ne kadar güzel bir sinema insanı olduğunu bir kez daha görmek için bile izlenilecek bir film Chinese Coffee.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Permanent Vacation

2011-07-19T21:45:00.003+03:00

Resimden anlaman gerekmez ki, bakınca ne hissediyorsun önemli olan o, demişti. O an ilk kez düşünmüştüm belki; sanatı anlamak diye bir şey mümkün mü veya sanat anlamak için mi? Bir resmi yorumlarken yaratıcısının kübizmden etkilenmiş olmasının önemi nedir ki eserin yanında?

Bu dondurulmuş an en sevdiğim sahnelerden birisinin bir anı sadece. Güzel insan Jim Jarmusch'un bu sahneyi tasarlarken aklından ne geçtiğine dair en ufak bir fikrim yok ve aslında olmasına gerek yok. Ben bu anı gördükçe sadece huzurlu hissediyorum kendimi, rahatlıyorum. Ama öyle ya kimi Paris'ten New York'a, kimi New York'tan Paris'e. Ve ancak gemiyle gelirken veya terk ederken Manhattan diğer filmlerde gördüğümüz o Manhattan.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Hugo

2011-07-17T00:18:00.004+03:00

Martin Scorsese'in Brian Selznick'in kitabından uyarlama filmi Hugo'nun ilk fragmanı yayımlandı. Fragmandan pek hoşlanmadım açıkçası ama Scorsese benim için sadece yaşayan en güzel ve en iyi yönetmenlerden biri değil, sinemanın tanrılarından biridir. Dolayısıyla fragman filmin varlığını bir kez daha hatırlamaya sebep olsun istedim, yoksa zaten bir Scorsese filmini izlemek için ne tavsiyeye ne fragmana ne de başka herhangi bir reklam işine gerek vardır.

Film 25 Kasım 2011'de Türkiye'de gösterime girecek.

Marty candır.
sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

İklimlerden Farksızdır Haftalar

2011-07-16T13:41:00.018+03:00

"ve bir de ilk sözcükle sonuncusunun yerini değiştir, sonra oku."

Ne yaptığını biliyor olmanın bir önemi var mı, yaptığın şeyi umursamıyorken? Hatta eylem hakkında bir fikrin olmasının önemi var mı, hiçbir etkin yokken ve sen tam anlamıyla hiçbir şey yapmak istemiyorken? Başarılar, bilmem kaçıncı maddeler, şunsal tespitler ve kutsallar... Hepsi aynı safsata, aynı "tekrarı yarın" safsata. Her geçen günü ömründen giden bir gün gibi düşünüyor insanoğlu çünkü her geçen gün daha yaşanılmaz hale geliyor burası.

Hiç beklemediğim şekilde Carla'nın söylediği gibi; "insanlar değişmezler, sadece yaşlanırlar."O yüzden bu kadar gülünç ve saçma zaten "kişisel gelişim". Hem ne değişir ki? Bir akış var, her şeyin bir akışı ve onların birleşimi var. Hiçbir şey pürüzsüzleşemez. İnançları, kendilerinin inandığı gibi olmayanları yok etmek olan insanlara ve onların inançlarına hoşgörü göstermek gibi yaşam.

Hatırladıklarım, izlerken uyuyakaldığım bir film gibi geliyor. Hatta bazıları, izlerken sürekli ana karaktere, "onu yapma, vay salak" dediğim o uyduruk korku filmleri gibi. Yani, o filmde ne olacağını bilmiyoruz ama hatırladıklarımızın sonucunu yaşadık gibi gelebilir, ne var ki doğru değil. Çünkü aslında o korku filminde tahmin ediyoruz, yaşadıklarımızda ise varsayımlarda bulunuyoruz. En başta nefes rutinine devam ediyor oluşumuz bir var-sayım. Hem her şey bir akış, yani kesintisiz, yani tüm o ayrılan dönemler palavra, yani her şey devam ediyor. Burada veya başka bir evrende, ve yaşadıklarımızın devamı varsa son hiçbir zaman yok. Varsayımlar yaşattığı gibi öldürür de, her şey ilk kez sayı saymayı öğrendiğimizden beri en son kaça kadar saymayı denediğimize bağlı. Ben her 10'da bir bir şeyleri tekrar ettiğim hissine kapıldığım için önce şaşırsam da çabuk sıkılmıştım. Ama biliyordum, başka bir şey yok ve seçenek ironik bir sözcük.

Yanılgılarımızı hafife almıştık. Sadece olumsuz tınlamıştı kulaklarımızda, oysa onlar sayesinde yaşıyorduk. Bir yerlerde kusursuz yaşamları olan harika insanları o "kutsal kitaplar" vaadetmişti sadece, anlatamamıştı bile.

Sevilenin yanında olmak ve ona ulaşmaktı mesela birçoğuna göre mutluluğun anlamlarından biri. En sevdikleri kıyafetleri az giyip en sevdikleri parfümleri de az kullanırlardı oysa o insanlar. Yani yanımızda olmak zorunda değildi her neyse O. Çünkü güzel varoluşuyla veya hissedilişiyle güzeldi, tutsak edilişiyle değil.

Doğada tek başına bulunma hali fen derslerinin yazdığı bir şey olsaydı sadece, gerçek olamayacak kadar güzel olanın gerçek mi yoksa güzel mi olması gerektiğinin zamanla değişen ve farklı anlatılan ve hep "farz edilen" sonuçları olurdu. Ama ihtimalin tanımı bunlar değildi.

Sanılanın aksine beylik değildi sonsuza veya en azından -eğer varsa- dünyanın sonuna kadar sürecek şeyler ve onların dile getirilmesi. Tüm her şey güzeli tanımlamaktaydı sadece. Ve içinde doğrudan "aşk" geçmeyen şeyler sanmayın ki O'nlarla ilgili değildir. Çünkü nasıl dillerin tınısı varsa, insanların da vardır.

Ve gece, her şeyin güzel olabileceği tek zaman dilimi. Dünyada yaşayan bizlerin tüm evrenle bütünleşebileceği tek anlar bütünü. Gecelerin gündüzlerden uzun olduğu zamanlarda aydınlanır insanlık, bir filmdeki ışık oyunları gibidir; en azından çabalamak gerekir.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,
fotoğraflar;
1 ve 2., rodney smith
3 ve 4., tim corbeel

Heat

2011-07-10T23:18:00.005+03:00

Vincent Hanna: Hiç düzenli, normal bir hayat istemedin mi?
Neil McCauley: O nasıl bir bok? Barbekü ve top oyunları mı?
Vincent Hanna: Evet.
Neil McCauley: Bu normal yaşam, peki ya senin yaşamın öyle mi?
Vincent Hanna: Benim hayatım, hayır benim hayatım afet bölgesi gibi.

Happythankyoumoreplease

2011-07-07T22:40:00.006+03:00

Josh Radnor'ın yazıp yönetip oynadığı Happythankyoumoreplease kendisinin ilk yönetmenlik denemesi. Buna How I Your Mother dizisinde Ted'i oynadığını da hesaba katınca kendisini Zach Braff'e benzetmekten kendimi alamıyorum. Ancak filmler bence kıyaslanamaz olsa da yaratıcıları sebebiyle bir karşılaştırma yaptım ben istemsizce ve Happythankyoumoreplease için şunu rahatlıkla söyleyebilirim: bir Garden State değil. -Başta söyleyip onun etkisinde karalamaktan kurtulayım dedim.-

Keyifli bir aylaklık, bir şehir ve sıradanlığıyla güzelleşen yaşamlar diye özetleyebileceğim bir film Happythankyoumoreplease. Filmde görünce çok mutlu olduğum Richard Jenkins'in Paul Gertmanian olarak Sam'in kitabı için henüz filmin başlarında söylediği şeylerin film için de geçerli olacağını düşünmüştüm, yani; "Düşük bütçeli, oldukça eğlenceli... Gayet oturmuş karakterler, gerçek insanlarmış gibi geliyor." Fakat sevimli bir film olsa da çok derinlemesine işlenmiş karakterler yok filmde. Konusu pek özel olmayan böyle senaryolarda bazı karakterlerin daha da sivrilmesinin filmi daha etkileyici yapabileceğini düşünüyorum ancak sivrilmek bir yana biraz sığ kalıyor Happythankyoumoreplease'de karakterler. Ancak film, küçük detayları ve yaşama dair izlerle kendisini izletiyor.

Sonuç olarak Josh Radnor'ın yine senaristi, yönetmeni ve oyuncusu olacağı Liberal Arts gösterime girdiğinde onu izletecek bir etkisi var Happythankyoumoreplease'in. Bu arada Liberal Arts'ta da Richard Jenkins olacakmış ve bu bile başlı başına güzel bir şey, Kate Mara da olsaymış daha güzel olurmuş tabi ama *neyse kendi kendime konuşmalarımı kendime saklayayım.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla happythankyoumoreplease:;,

I'm In Love With The City

2011-07-06T22:19:00.004+03:00

God Help The Girl söyler ben hep dinlerim.

I'm in love with the city
I'm in love with the boy
Gotta put it on record
Gotta write a new song
There ain't no way around it
He's in love with another girl

I'm a wreck, I'll admit it
I can't eat when he's near
And I'm so tired and nervous
That you better stay clear
Leave me to the company
Of me if I can't have him

I'm trying to be tender
I'm trying to be cool
I laugh at my own jokes
I laugh like a fool
There ain't no doubt about it
He's in with his life-long girl

What chance do I have
A cat's chance in hell
I better take it

I'm going to write him a letter
Gonna put it in words
Gonna make it official
Gonna make it absurd
Hold up then, there a second, girl
You'll spoil what you have to do

They're a sweet loving couple
How could you come between
All the talk and the tenderness
The love and the feeling
His eyes start to sparkle
Sparks for the other girl

I'm in love with his face
I'm in love with his eyes
I could eat them for breakfast
Boy, would he be surprised
If he knew how I felt
It would spoil any chance I had

What chance is that
It's a cat's chance in hell
I better take it

What chance is that
It's a cat's chance in hell
I better take it

"city" demişken, ankara candır.
sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

"Koyu Lacivert, Neredeyse Siyah"

2011-07-06T02:20:00.006+03:00

Eskiden vardı cümlelerim, uzun zamandır kayıp. Çünkü ben unutuyorum hala, unuturken hatırlıyorum umursuz ve umarsız yani ihtiyarca. Yalnız, şimdi ve burada değil.

görseller; Robert and Shana ParkeHarrison

Unknown

2011-07-01T01:19:00.004+03:00

Çoğu "gizem filmi"nin hikayesi ya tamamiyle tutarsızdır, ya da izlerken "bir dakika yaa" dedirtecek gediklere sahiptir. Unknown, hikayesi açıldıkça hissedilen şeyleri farklılaştıran bir film ve bunun sonucunda da filmin başında izleyene eksiklik hissi veren şeyler aslında izleyiciye verilmiş küçük ipuçları. Bir "gizem filmi" üzerine yazılacak birçok şey spoiler niteliğinde olacak ve filmin tadını kaçıracaktır. Dolayısıyla, filmi izlemeden önce plotları bile okumaktan kaçınan birisi olarak sadece filmden bir cümle aktarıyorum size;

Delirmek nasıl bir his biliyor musun? Kim olduğun söylendiğiyle kim olduğunu düşünmen arasındaki savaş... Sence, hangisi kazanır?

Son olarak filme dair dikkatimi çeken bir şey; film gösterime girdiği ilk günlerde yüzlerce kişinin puanlamasıyla çok yüksek bir IMDB puanı vardı, oylayan kişi sayısı binlere çıktıkça puan biraz aşağıya indi fakat hala en yüksek puana sahip filmlerden biriydi ancak birkaç ay geçtikten sonra şimdiki puanı civarına kadar indi ve orada takılı kaldı. Sanıyorum artık yapımcılarda gösterimin ilk günlerinde filmlerini puanlayıp-puanlattırıp mümkün olduğunca yüksek seviyede tutarak hem daha çok insana ulaşmayı hem de daha çok kişi filmi izledikçe yapacakları puanlamayı psikolojik olarak etkilemeye çalışıyorlar. Tabi diğer bir ihtimal de benim bu işlerle kafayı biraz fazla bozmuş olmam. Her neyse;

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Seninle Konuşacağımız Bazı Şeyler Var #4

2011-06-17T22:41:00.013+03:00

* Terrence Malick bir dönüyor tam dönüyor anlaşıldığı kadarıyla. 2005 yapımı The New World'den sonraki ilk filmi olan Altın Palmiye'li The Tree of Life'dan sonra gelmesi beklenen Rachel McAdams, Ben Affleck, Rachel Weisz ve Javier Bardem'li isimsiz deneysel romantik filmi bir yana, bu yaz yeni bir film çekimine başlayacağı söyleniyor. Tabi The Tree of Life'ın montajını iki yılda yaptığını göz önüne alırsak bu filmleri izlemek oldukça uzun zaman alabilir ama gerçek olan bir şey var ki, yeter ki Terrence Malick daha fazla film çeksin, ben uzunca bir süre büyük bir heyecanla beklerim.

Les Cahiers du Cinéma dergisinde The Tree of Life'ın sinematografı yani görüntü yönetmeni Emmanuel Lubezki'nin röportajından IMDB'deki bir kullanıcının İngilizce'ye çevirdiği kadarıyla Malick, The Tree of Life'ın 6 saatlik bir versiyonu üzerinde çalışıyormuş. İngilizce'ye doğru çevrilmiş olduğunu umarak röportajın o bölümünü Türkçe'ye çevirdim bende:

- Malick filmi çekerken kurgu (montaj) hakkında düşünüyor mu?
- Neredeyse her an onun üzerine konuşuyoruz. Ama kurgu için sette en çok düşündüğümüz şeyler son versiyon olmuyor. Belki altı yüz bin metre uzunluğunda film çekimi yaptık. İlk kurgu 8 saat uzunluğundaydı. Terry filmin 6 saat uzunluğunda bir kurgusu üzerinde çalışıyor şu anda. Bence bu gerçekten inanılmaz, harika bir şey. Uzun versiyon büyük ihtimalle çocukların bölümüyle ilgili olacak. İnanılmaz şeyler vardı, gerçekten çok fazla çekim yaptık, Jack'in çocukluğuyla ilgili çok fazla şey: arkadaşları, evrimi, değimleri, çocukluğunu kaybedişinin farkındalığı. Tüm bunları söylememem gerekiyor muydu, bilmiyorum.

The Tree of Life'la ilgili diğer bir şey ise, David Fincher ve Christopher Nolan'ın, yani sinemanın -gişe yönü yüksek olsa da- derinliğini ıskalamayan iki güzel insanı, The Tree of Life ve Terrence Malick'ten övgüyle söz ettiği bir video da hemen aşağıda.

Son olarak Malick'in The Tree of Life'a ekleme niteliğinde ve The Voyage of Time isminde bir IMAX projesi olduğunu da ekleyeyim. Bu son projeyi Türkiye'de hakkıyla izleyemeyeceğimizi bildiğim için en sonda kısaca söyleyeyim dedim.
[thefilmstage]

- Bu arada ilk fotoğraf Malick'in bahsettiğim deneysel filminin çekimlerinden. İkinci fotoğraf da sinematograf Lubezki'ye ait.

* Michael Chabon ve eşi Ayelet Waldman tarafından HBO için geliştirilmekte olan Hobgoblin isimli bir dizinin pilot bölümünü Darren Aronofsky'nin yöneteceği söyleniyor. Dizi, İkinci Dünya Savaşı sırasında, kandırma konusundaki yeteneklerini Hitler ve Almanya'nın yenilmesine yardımcı olmak için kullanan bir grup dolandırıcı ve büyücüyü konu alacak. Konusu her ne kadar benim adıma ilgi çekici olmasa da, söz ettiğimiz yapımın bir HBO dizisi olacak olması ve Darren Aronofsky'nin pilot bölümü yönetmek için anılması dikkatimi dizinin üzerine çekti.
[Variety]

* Austin, Texas'ta bulunan Alamo Drafthouse sinemasında "Konuşma ve Mesajlaşma" kuralına uymayan bir izleyici filmden atılmış. Sinemanın kurucusu Tim League; eğer davranış şeklini değiştirip film sırasında sessiz ya da daha genel bir ifadeyle saygılı durmayı beceremiyorsan, seni burada istemiyoruz, ya kurallarımıza uy ya da cehennem ol git ve saygılı olmayı becerene kadar da bir daha gelme, diyor. Tabi ki bu sinema sahibine hayran olmamak elde değil. Aşağıdaki videodan sinemadan atılan o insanın daha sonra sinemayı arayarak bıraktığı sesli mesajı dinleyebilirsiniz. Ve eğer ufak bir İngilizce Küfürlere Giriş kılavuzu arıyorsanız, bu konuda da doğru yerde olduğunuzu söylemeliyim, zira video bunu bize sunuyor.

Bir de tabi sinemada yaşanan bu ve benzeri saygısızlıkları Alamo Drafthouse kadar kibar karşılamayan kurumlar olmasa da kişiler var. Lars Von Trier'in bu konuyla ilişkili Meslekler isimli kısa filmini de yine hemen aşağıda izleyebilirsiniz.

Occupations - short film by Lars von Trier vahea

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

"Cıvık Müdürüm Afedersin!"

2011-05-30T23:05:00.019+03:00

Uzun zamandır aynı şeyleri söyleyip duruyorum zamanla ilgili, yani o umut döngüsünü artık iyice benimsedim. Muzır Kurulun pek hoşlanmadığı güzel insan Chuck Palahniuk'un ifadesiyle, doğru sözcük olmasa da ilk akla gelen isteksiz ve sıradan bir anda bir şarkı daha dinleyeyim de uyumaya çalışayım dedim ve on yıllık bir Nick Cave and the Bad Seeds şarkısını -we came along this road- dinlemeye başladım. Şarkının ilk saniyeleriyle beraber benim için her şey durdu, sanki bir anda her şey huzurlu bir yoklukla sonuçlandı. -bu arada bir boşluk var- Ben de birbirleriyle bağlantılı dört, onlardan bağımsız bir de final şarkısıyla bir başlık koyayım dedim. Ha ama şimdi ilk cümleyle blogu -ya da diğer bir ifadeyle sinemaskot karalama defterini- bağlayayım; benim gibi arabalardan pek hoşlanmayan ve anlamayan bir insanın bile -hoş dostlar yani fortum sağolsun anlamasam da araba sohbetlerini iyi biliyorum:)- aşina olduğu bir yarış terimi vardır ya hani son düzlük diye, -sanırım at yarışlarında daha çok kullanılıyor ama olsun maksat benim için bağcıyı dövmek- işte tam o evreye girmek üzereyim, o yüzden cins bir aydan sonra blog daha şenlikli olacaktır diye düşünüyorum. Bazı planlarım var önümüzdeki bir yıl için; sinema insanları ve çeşitli konular üzerine dosyalar hazırlamak, kısa film seçkileri yapmak ve kurgu işini becerebilirsem farklı amaçlarla videolar hazırlamak gibi. Hatta blogun bu halini koruyarak kendine ait bir alan adına taşımak da -yine fortum sağolsun tabi- mümkün olabilir belli bir müddet sonra. Ama önce şu son düzlüğü bir atlatalım, sonrasında ben sürrealist halay başıyla sebbaha kaddar sürrealist halay. Neyse hadi dinleyelim. Ha bir de video istemeyenler için videoların hemen altlarında fizy linki de mevcuttur.

*nine inch nails'in -sanırım- en bilindik ve benim de en sevdiğim iki şarkısı arasında karar vermeye gerek duymadım, haliyle ikisi birden geliyor. bu arada nin'den sevgili güzel insan trent reznor yine bir david fincher filminin müziğini yapacak, film bir yeniden yapım; the girl with the dragon tattoo.

http://fizy.com/s/1lyh71
http://fizy.com/s/1luc4w

* şimdi aslen bir nine inch nails şarkısı olan hurt'ün efsane adam johnny cash versiyonu.

http://fizy.com/s/1m9yi4

* ve aslen bir johnny cash şarkısı olan the singer (ya da, the folksinger)'in nick cave & the bad seeds versiyonu.

http://fizy.com/s/1m5a4v

* şimdi de diğerlerinden bağımsız olarak blonde redhead'in 2010'lu harika albümü penny sparkle'da yer alan here sometimes'ın canlı kaydı.

http://fizy.com/s/1mcm8j

Aslında şarkıların sözlerini de yazacaktım ama biliyorum ki, eğer iyi bir çocuk olursam bir gün şirinleri görebilirim. O sebeple yazmadım. Ha o zaman videolar neden var? "Anlık konjonktür" geyiği yaparım, en kötü "sarhoştum hatırlamıyorum" derim pişman olmamak için sormayın bence.

Neyse canlar, geçen sene Morrissey'den alıntı yapıp buraya kadar gelmiş olmam bile bir mucize demiştim, şimdi yine aynı terane. Yani çok sıkılınca fazla gevezelik ettim, oysa sadece an itibariyle hatırlayıp dinlediğim ve sevdiğim bir iki şarkı bir de bu blogda olsun istemiştim.

*bir de bonus olarak bir Leonard Nimoy videosu olsun, bu video bu başlık için planlarımda yoktu gerçi ama birkaç gündür durmadan seyrediyorum. 80 yaşındaki Leonard Nimoy bu videoyla yeni bir idol oldu benim için, The Dude'u bile sollar performansı. idollerimin 60 yaş üzeri olması da garip ya, neyse. bruno mars'a gelince, tanımam etmem. bir iki kez internette ve televizyonda karşıma çıkmıştı ama pek umursamadan geçmiştim, bu şarkısı videonun da etkisiyle hoşuma gitti. şu son düzlüğü geçeyim sonra idolüme layık olacağım :)

fotoğraf, rodney smith. hastasıyız efenim.
sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Sayıkladıkça Susmak

2011-05-26T23:31:00.007+03:00

Mesela, diyorum. Çünkü mesellerle geldiğimiz şu zamanda her şey birbirini yanlışlıyor. Dünya avuçlarımızın içinde diyorlardı, duyuyordum. Anlamamıştım ilk duyduğumda ve anladığımdaysa çok geçmişti sanırım. Lahzalar geliyor mu aklına, demek istiyorum. Yani bahsettiğim küçük bir anın kendisinden çok o anda hissedilmiş olanlar. Hayır, aslında söylemiştim ben bunu, sadece cevap alamamıştım. Yani demek istediklerim yönlendirmiyor sohbeti, gelmeyen cevaplar uzatıyor sadece. Bir melodi devam ediyor her zaman ritmine, alışılmış veya alışılmamış olması sadece ona eşlik edilebilmesini değiştiriyor. Tabi ona eşlik edebilmek ise hiçbir şeyi değiştirmiyor o akıp giderken. Bir şeyler söylemek istiyorum ben, farketmişsinizdir. Çünkü Nâzım'ın benim yaşımda yazdığını ben okuyordum içimden Nâzım'ın yazdığı yaşta. Kontrol isteği değil ama bu, onu zaten onyıllar önce kaybetmiş insanoğlu. Yani insanoğlu diyorum çünkü kontrol, o klişe bilim kurgulardaki gibi, robotlaşmışların elinde. Onlar farklı mevzular tabi, amaç dertleşmek miydi bunları yazarken, inanın hatırlamıyorum. Bir an, melodiyle beraber akla düşen bir şey; her şeyi başlatan işte o. İlk cümle geliyor ama devamında söylenmek istenen sıradan. Nedendi yine şimdi anlıyorum, geç algılara sahip tarihin ortanca çocuğuyum çünkü. Hiçbir şey gece kadar rahatsız etmiyor, çünkü karanlık tarafta hiçbir şey eskisi gibi değil. Hem nasıl olsun ki, değil mi? Eskisi diye kastettiğim zamandan önce de eskisi gibi değildi zaten. Ama hatırlıyorum, bir lanet olsun nasıl giderdi buraya, ah ama elimde değil. Başından beri sürünen cümlelere bir hareketlilik katardı belki, hani filmlerdeki gibi. Ayılırdık belki bir anda, bu yorgun rüyadan. Hem kim inandırdı ki seni rüyaların hep arzulanan olduğuna, o pazarlamacıların suçuydu her şey. Evet, kesinlikle onlar. Hem biz o büyük şirketlerin bildiğimiz günahlarını da telefonda ulaşabildiğimiz ilk insandan çıkarmıyor muyuz zaten, bırak pazarlamacılar biraz daha yansın. Her neyse, uzattım her şeyi, hatırlamak dahil. Bir şarkı söyle de havamızı bulalım derdim ama her şeyi buraya getiren birkaç şarkıydı, her şeyi hatırlarken bunu unutma. Bunları gerçekten okuyacak mısınız ayrıca? Ciddiyim dostlar, bir yaşam edinin! Şimdi durun ve ne yaptığınızı düşünün. Benim kim olduğumu, ne yapıp ne ettiğimi bilseniz dahi, bu beni tanıdığınız anlamına gelmiyor ki. Her seri katilin kurbanlarından önce sevimli komşuları var, unutmayın bunları. Örnek verdim sadece, zihnime dair psikolojik yargılara da varmayın. Yani tanımadığınız bir insanın sıkışmışlığını, sayıklamalarını okumak? Evet, yaptığınız bu; evet, yaptığımız bu. Demiştim ya, zamanın bir gün işe yarar umuduyla bir köşede beklettiği nesneleriyiz.

Ah uyku, gecenin güzel olduğu zamanlar. Çağrışımlar ve hatırlananlar- demişim ve burada kesmişim notları. O an demek ki o kadar güçlü şeyler uyandırmış bende bunlar, şimdi devam edilemeyen sözcük toplulukları olarak orada dursalar da garip değil aslında hatırladıkça. Çünkü artık biliniyor, şarkıların sırası bizde değil.

fotoğraflar, rodney smith.
sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

64. Cannes Film Festivali - 2011

2011-05-23T22:15:00.006+03:00

Robert De Niro başkanlığındaki jüri, bu yılın Cannes ödüllerini belirledi. Elbette orada olmadan filmleri izleyemeyeceğimiz için, ne filmler ne ödüller hakkında bir yorum getirebiliyorum. Ancak önümüzdeki bir yıl boyunca bu yıl Cannes'dan geçen filmleri izleyeceğiz nasıl olsa, ve görünene göre gerçekten çok güzel filmler bizi bekliyor.

Benim için sevindirici olan olay, güzel insan Terrence Malick'in filmi The Tree of Life'ın Altın Palmiye'yi alması oldu. Bu sayede zaten uzun bir süredir merakla beklediğim film için çok daha fazla heyecanlanmaya başladım. Genelde pek göz önünde olmaktan hoşlanmayan Terrence Malick filminin basın toplantısına da katılmamıştı. Sorular üzerine filmin yapımcısı Sarah Green, Malick'in çok utangaç olduğunu ve zaten filminin de kendisi adına konuşuyor olduğunu söylemişti. Brad Pitt de yönetmenini desteklemişti: "Bir sanatçı tüccar olmamalı." Felsefe mezunu olan ve Heidegger'den yayınlanmış çevirileri de olan Malick'in yönetmenliği haricinde 38 yıllık bu gizemine de ayrıca hayran olduğumu belirterek, aslında fırsatını bulduğum an da hiç durmadan sürekli hakkında konuşmak istediğim Terrence Malick konusunu burada kapatıyorum.

"Persona non grata" Trier'in ödülü alamayacağı malum olaylardan sonra zaten kesin gibiydi. Fakat yine de Kirsten Dunst Melancholia ile En İyi Kadın Oyuncu ödülünü kazandı. Garip olan, sürekli kadın düşmanı olarak adından söz edilen Lars Von Trier; Dancer in the Dark ile Björk'e, Antichrist ile Charlotte Gainsbourg'a ve şimdi Melancholia ile Kirsten Dunst'a Cannes'da En İyi Kadın oyuncu ödülü kazandırdı filmleriyle.

Ayrıca belirtmek isterim ki Sean Penn'in rol aldığı The Tree of Life Altın Palmiye alırken, yine Sean Penn'in rol aldığı diğer bir film This Must Be The Place Ekümenik Jüri ödülü aldı. Sözkonusu kişi Sean Penn olunca özel olarak belirtmek gerek tabi.

Nuri Bilge Ceylan da Cannes'da Uzak (Jüri Büyük Ödülü), İklimler (FIPRESCI ödülü) ve Üç Maymun'un (En İyi Yönetmen) ardından Bir Zamanlar Anadolu'da ile de Büyük Jüri Ödülünü Jean-Pierre ve Luc Dardenne ile paylaştı, ödülünü de güzel insan Emir Kusturica'nın elinden aldı.

Robert De Niro'nun Fransızca konuşmasında "dostlarım" yerine şaşırıp "mantarlarım" demesi, en sonunda pes edip teşekkür ederek uzaklaşması çok eğlenceliydi. Ayrıca çok ilginç filmler izlemiş olduklarını da söyledi, görünene göre bazı filmlerde, haklı olarak, sıkılmış De Niro. Bir de sanki ne yapacağını bilemiyormuş gibi bir hali vardı. Hatta bazı ödüller için "...goes to.." kalıbını kullandı. Ama tüm haliyle tören boyunca çok sevimliydi.

Drive filminin yönetmeni Nicolas Winding, ödül konuşmasını kağıttan okumuş olsa da anlık tavırlarıyla en keyifli konuşmalardan biri onunkiydi.

Töreni sunan Mélanie Laurent'e de sevgilerimi sunuyorum tabi ki. Oynadığı filmlerin hepsine ulaşmanın zorluğu bir yana filmlere altyazı bulmakta sıkıntı çekiyor olsam da ulaştığım filmler ve altyazılarla yetinip kendisini törenlerde izliyorum ben de artık.

The Palme d’Or - Altın Palmiye: Terrence Malick, “The Tree Of Life”
The Grand Prix- Büyük Jüri Ödülü: Jean-Pierre ve Luc Dardenne, "The Kid with a Bike” ve Nuri Bilge Ceylan, “Once Upon A Time In Anatolia”
En İyi Yönetmen Nicolas Winding Refn – “Drive”
En İyi Erkek Oyuncu: Jean Dujardin, “The Artist”
En İyi Kadın Oyuncu: Kirsten Dunst, “Melancholia”
En İyi Senaryo: Joseph Cedar, “Footnote”
Jüri Ödülü: Maïwenn, “Polisse”
Camera d’Or: Pablo Giorgelli, “Las Acacias”
Short Film Palme d’Or: Maryna Vroda, “Cross-Country”

Un Certain Regard Prize - Belirli Bir Bakış Ödülü “Arirang” by Kim Ki-duk ve “Stopped on Track” by Andreas Dresen
Jüri Özel Ödülü: “Elena,” Andrei Zvyagintsev
En İyi Yönetmen: Mohammad Rasoulof, “Au Revoir”

FIPRESCI Prize (Yarışma): “Le Havre,” Aki Kaurismäki
FIPRESCI Prize (Belirli Bir Bakış): “The Minister,” Pierre Schoeller
FIPRESCI Prize (Eleştirmenler): “Take Shelter,” Jeff Nichols

Ekümenik Jüri Ödülü: “This Must Be the Place,” Paolo Sorrentino

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Hepsi Bu.

2011-05-23T20:21:00.010+03:00

Zaman özgür değil, zaman rahat değil. Bu gerçek. Ancak bir şeyin var olduğunu söylemek, Antoine Lavoisier'in uzun zamandır kulağımıza söylenen o meşhur cümlesini mecburen kabul ettikten sonra sanki biraz manasız. Dünyaya fırlatılıp zamanda sıkışmış olmam gibi.

Sandalyesinde öylece oturup bir öne bir arkaya sallanan bir ihtiyar gibi hissediyorum. Anlam aramıyorum artık; ama bir çıkış. Çünkü her şeyi değil belki ama hepsini gördüm.

O çok güzel film Dancer in the Dark'ın müzikleri arasında yer alan Björk, Sjon ve Lars Von Trier'in sözlerini beraber yazdıkları şarkıda Björk'e filmde Peter Stormare, soundtrack albümünde ise Radiohead'den Thom Yorke eşlik ediyor. İki versiyon da çevirmeye çalışarak havasını biraz bozmuş olabileceğim şarkı sözlerinin hemen altında.

hepsini gördüm

ağaçları
rüzgarda danseden
söğüt yapraklarını

gördüm; bir adamın
en yakın arkadaşı tarafından öldürülüşünü,
ve yaşanmadan biten
yaşamları.

ne olduğumu gördüm
ve n'olacağımı biliyorum.
hepsini gördüm
artık bir şey yok.

görmedin;
filleri kralları(Kings) ya da Peru'yu

söylemekten mutluyum ki;
yapacak daha iyi işlerim var

ya çin?
gördün müçin seddi'ni(great wall)?

tüm duvarlar set gibi büyüktür,
eğer çatısı düşmezse.

ya evleneceğin adam,
paylaşacağınız ev?

dürüst olmak gerekirse;
umursamıyorum

ya niagara şelaleri, orayı hiç görmedin?

suyu gördüm
o da su sadece, hepsi bu.

ya eyfel kulesi
ve empire state?

nabzım oldukça hızlıydı ilk buluşmamda,
yeterince heyecanlıydım

ya saçlarınla oynayacak olan
torununun eli?

açıkçası
umursamıyorum.

hepsini gördüm
karanlığı gördüm
küçük bir kıvılcımdaki
canlılığı, parlaklığı gördüm
seçtiğimi gördüm
ve gördüm neye ihtiyacım olduğunu
ve bu kadarı yeterli
açgözlülük olur daha fazlasını istemek
ne olduğumu gördüm
ve biliyorum n'olacağımı
hepsini gördüm
artık görülecek bir şey yok

hepsini gördün
ve gördüklerinin hepsi
kendi küçük perdende
her zaman görebileceklerin.
ışık ve karanlık
büyük ve küçük
sadece aklında tut
daha fazlasına pek de ihtiyacın yok

ne olduğunu gördün
ve biliyorsun n'olacağını
hepsini gördün
artık daha fazla bir şey yok.

insanlara inanmak zor.

sözlerin orijinali için sizi buradan alayım.

fotoğraf, rodney smith.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Lars Von Trier ve Cannes'daki Nazi Meselesi

2011-05-19T20:16:00.018+03:00

Lars Von Trier'in sevdiğim bir sinema insanı olduğundan, ne çekse izlemek isteyeceğimden daha önce de blogda çeşitli şekillerde bahsetmiştim. Hatta birçok sinema sever gibi kendisinin sinemanın dahi insanlarından biri olduğunu düşünüyorum. Cannes'da neler oluyor diye sitelere bakınırken Lars Von Trier'in basın toplantısındaki açıklamalarına denk gelmiştim dün, okumuş eğlenmiştim ama bloga yazmaya gerek duymamıştım sonuçta bu Trier'di, yani sıradışı tavırlarıyla tanıdığımız bir adam. Bugün bir baktım ki olağanüstü bir toplantıyla, Trier Cannes'dan "atılmış" ve -açıklamanın içinde de resmen söylendiği üzere- istenmeyen adam ilan edilmiş. Trier'in açıklamalarını ve basın toplantısından bazı cümleleri çevirdiğim gibi Cannes'dan yapılan açıklamayı da çevireyim dedim fakat gayet klasik, sıradan ve resmi bir politik doğrucu açıklama. Dolayısıyla onu çevirmeye gerek duymadım.

Trier'in bu seneki festivalde bir anlamda yasaklanmış olması, gelecek yıllardaki festivalleri de kapsayan bir karar olacak mı olmayacak mı bilinmiyor. Ancak The New York Times'a göre Trier'in yeni filmi Melancholia festival ve yarışma-dışı edilmedi fakat eğer ki film ödül kazanırsa, Trier ödülü kabul etmek üzere orada olmayacak.

Birçok insan kararı doğru bulup desteklerken bazı gazeteciler de; Mel Gibson gibi faşistliği, ırkçılığıyla ün salmış, hatta ses kayıtlarıyla baya konuşulmuş, tartışılmış bir adam -yarışmadışı olarak gösterimi yapılan Jodie Foster'ın yeni filmi- The Beaver'la gayet rahat bir şekilde festivale katılırken, Trier'in ırkçılık olarak nitelendirilemeyecek şeyler söylemesi üzerine Cannes'dan atılmasını ikiyüzlülük olarak değerlendiriyor.

Ha bir de Melancholia'nın dağıtımını yapacak olan Arjantinli firmanın filmin dağıtımını yapmaktan vazgeçtiğini de eklemeli.

Trier'in sözleri sırasında Kirsten Dunst'ın fazlasıyla rahatsız olduğu aşağıdaki videodan da fotoğraftan da görülüyor. Ama Charlotte Gainsbourg ve Kirsten Dunst'ın hemen yanında oturan ismini bilmediğim adamın Trier'e verdiği tepkiler de gayet eğlenceliydi.
Trier'in sözkonusu toplantıda söyledikleri;

Uzun bir süre Yahudi olduğumu düşündüm ve Yahudi olmaktan mutluydum, sonra Susanne Bier'le karşılaştım ve sonrasında da pek öyle mutlu olmadım. Hayır hayır, şakaydı... Ama Yahudi olmadığım ortaya çıktı ve eğer Yahudi olmuş olsaydım ikinci sınıf bir Yahudi olacaktım, çünkü Yahudiler arasında bir çeşit şey var, ee hiyerarşi. Ama hayır, gerçekten Yahudi olmak istedim fakat sonra farkettim ki ben bir Naziyim. Çünkü ailem Almandı, ki bu bana biraz zevk veriyor. Ne söyleyebilirim ki? Hitler'i anlıyorum... Evet kesinlikle bazı yanlış şeyler yaptı bence. Ama onu işin sonunda sığınağında otururken görebiliyorum... [Kirsten Dunst'ın duyulacak şekildeki tepkisi üzerine] Ne, bunun sonunda bir yere varacağım... Evet evet varacağım. Hayır, sadece adamı anladığımı söylüyorum. "İyi adam" olarak niteleyebileceğimiz birisi değil ama onu oldukça iyi anlıyorum. Biraz da ona sempati duyuyorum açıkçası. Yani II. Dünya Savaşı'nı desteklediğimi ve Yahudilere karşı olduğumu söylemiyorum, hatta Susanne Bier'e bile karşı değilim. Bu da bir şakaydı tabi. Hatta gerçekte tüm Yahudilere fazlasıyla destekliyorum. Tabi çok da değil, çünkü İsrail götteki bir ağrı ama... Şimdi bunu toparlayıp nasıl çıkacağım ben bu cümlenin içinden? [gülüyor] Hayır, sadece sanattan bahsetmek istiyorum- çok fazla.... Speer'di değil mi? Albert Speer'i severim. Belki o da tanrının en iyi çocuklarından biriydi, bir yeteneği vardı. Onu şey sırasında kullanmak mümkündü, ee her neyse tamam, ben bir Naziyim.

Bu basın toplantısından kısa bir süre sonra ise Cannes personeli ve gazetecilerin teşvikiyle şu açıklamayı yapmış Trier;

Eğer bu sabah basın toplantısındaki sözlerimle birisini incittiysem içtenlikle özür dilerim. Nazi olmadığım gibi Anti-semitist ya da herhangi bir ırka herhangi bir şekilde önyargılı değilim.

Ve Trier'in toplantıda söylediği şeylerden Obsessed with Film sitesinin seçtiği cümleler;
Sıradaki filmimden bahsetmek istiyorum, kendisi, Kirsten'ın ısrarları sonucunda bir porno film olacak.

Blockbuster(diğer bir deyişle gişe filmi) yapıp yapmayacağı sorulduğunda;
Evet, biz Naziler büyük ölçekte şeyler yapmayı severiz. Belki Final Solution'u(Nihai Çözüm) yaparım.

Yeni filmi Melancholia'yı beğenip beğenmediği sorulduğunda.
Belki bok gibidir. Umuyorum öyle değildir. Ama büyük bir ihtimalle gerçekten görmeye değecek bir film olmayabilir.

Elbette Trier'in dalga geçtiği gayet açık, hele ki insanların bu kadar hoşgörüsüz, kategorize edici ve tutucu olduğu bir zamanda bence gayet güzel ve eğlenceli bir şaka da yapmış. Umuyorum ki bundan sonraki yıllarda bu olay Trier'in sinema ve bizimle olan ilişkisini yok etmez.

Daha iki gün önce Screen Daily'nin haberiyle 2003 yapımı The Five Obstructions gibi bir projeyi Trier'in bu sefer Martin Scorsese'yle gerçekleştireceğini okumuştum. The Five Obstructions'da Trier, Jorgan Leth'den kendisinin The Perfect Human ismindeki kısa filmini beş sefer ve her seferde onun önüne farklı engeller koyarak tekrar çekmesini istiyordu, bu seferki projede Trier'in üzerinde uğraşılacak filmin Taxi Driver olmasını çok istediği gibi detaylarla bloga bunu yazacaktım ama daha çok detay çıksın öyle yayınlarım diye bir köşeye kaydetmiştim. Ancak bu olay daha da büyürse büyük ihtimalle o film gerçekleşmez.

Ha bir de şimdi Türkiye'deki gazete, televizyon ve web sitelerinde Trier haber olacaktır ve gazlı vatandaşların yüzleri gülecektir. Kim bilir belki Trier-sever olup filmlerini de izlemeye başlarlar ama büyük ihtimalle filmlerinden sonra Trier ismini duyunca kaçarlar. Ne bileyim öyle yani, garip bir düşmanlık var bu gazlılarda. Neyse, "tutmayın küçük enişteyi" deyip zaten yaşamın her noktasında karşılaştığımız o tipleri buraya da taşımayalım ve geçelim gidelim.

Bu memleketten Kusturica da geçti değil mi? Semih Kaplanoğlu ses veer, bak ne diyor Trier, hem de bak bu sefer tam anlamıyla evrensel bir festivalde oluyor, hadi ama sessiz durma.

Neyse ya, son olarak Lars Von "persona non grata" Trier candır dostlar. Tabi onu anladığımız sürece.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Seninle Konuşacağımız Bazı Şeyler Var #3

2011-05-12T19:48:00.002+03:00

* Vulture, bir süre önce The Wolverine projesinden ayrılan Darren Aronofsky'nin Jeff Welch ismindeki senaristin 15 yıldır ortalıkta dolaşan Human Nature ismindeki senaryosuyla ilgilendiğini yazdı. Özel bir yöntemle donup insanların farklı hayvan ve türlere dönüştüğü bir dünyada uyanan ana karakteri ise George Clooney'in canlandıracağı söyleniyor. Warner Bros. tarafından yürütülen proje için A Beautiful Mind, Cinderella Man gibi filmlerin senaristi, I Am Legend, Fair Game gibi filmlerinse prodüktörü olarak hatırladığımız Akiva Goldsman'in filmin bütçe işleriyle uğraştığı ve işler planlandığı gibi giderse bu projenin Aronofsky'nin gelecek filmi olacağı şirket içinden sızan bilgiler arasında. Eldeki bilgiler sadece bu kadar olsa da bildiğim bir şey var ki; Aronofsky ne çekse ben izlerim.

* 2007 yapımı There Will Be Blood'dan beri hasret kaldığım Paul Thomas Anderson nihayet yeni bir film üzerinde çalışıyor. Joaquin Phoenix ve güzel insan Philip Seymour Hoffman'ın başrollerini üstleneceği, Scientology'den etkilenmiş dini bir drama olan filmin ismi şimdilik The Master. Aktrisler için ise Amy Adams, Lena Endre, Laura Dern, Madisen Beaty gibi isimler konuşuluyor. Yapımını Annapurna Productions'ın üstlendiği, dünya genelindeki haklarını ise Harvey Weinstein'ın aldığı filmin çekimlerine 13 Haziran'da başlanılacak.

* The Weinstein Company'nin Kuzey Amerika haklarına sahip olduğu Quentin Tarantino'nun yeni filmi Django Unchained'ın uluslarası dağıtımına Sony de ortak oldu. Bir Alman ödül avcısı tarafından, üç köle tüccarının kimliği için serbest bırakılan Django'yu konu edecek olan filmde Alman ödül avcısını Christoph Waltz'un, Calvin Candie karakterini ise Samuel L. Jackson'ın canlandıracağı filmde, Django rolü için ise Tarantino'nun ısrarla Will Smith'i istediği konuşulanlar arasında.

* Dün Moskova'da dünya prömiyerini yapan Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides Mayıs'ın üçüncü haftasında dünya genelinde gösterime giriyor. Yani Rum'ları hazırlayın dostlar, şimdilik fragman, çok yakında da serinin 4. filmi için.

* Nazım Hikmet Kültür Merkezi öncülüğünde çekilen Devrimden Sonra vizyona girdi.

* Daha önce de burada belirttiğim üzere, bu sene Cannes'da Altın Palmiye için yarışacak olan Nuri Bilge Ceylan'ın yeni filmi Once Upon a Time in Anatolia'nın fragmanı yayınlandı. Fragmandan anlaşıldığı kadarıyla görsel açıdan yine doyurucu bir film bizi bekliyor, ama öncelikle cevaplanması gereken bir soru var yine bence; bir insan görece güzel, hafif kıpırdanmalı bir fotoğrafa kaç dakika bakabilir?

* Video oyunları arasında bir ilk yaparak Tribeca Film Festivali'nde tanıtım yapan L.A. Noire'in resmi videosu yayınlandı. Video oyunları dünyasının, bence, en iyi birkaç yapımcı firmasından biri olan Rockstar'ın oyunu, 1940'lı yıllarda geçen bir dedektiflik hikayesiyle beraber o harika film-noir'lerin atmosferini bize yaşatmayı vaadediyor. Yani kısaca söylemek gerekirse, büyük bir hevesle oyunun çıkış tarihi olan 20 Mayıs'ı bekliyorum.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Everything Must Go

2011-05-07T18:43:00.002+03:00

Bilmiyorum. Sürekli kendi kendime ortaya attığım ihtimalli cümlelerin hepsine aynı cevabı veriyorum. Olabilir, her şey olur değil, her şey olabilir. Biraz daha reklamsı geliyor değil mi kulağa. Sanki "olur" dersem her şey kesinleşmiştir fakat "olabilir" dediğimde "olmama"yla beraber birçok ihtimal dahildir duruma, yani bir beklenti oluşturur, "acaba" dedirtir, işte bu sayede belki bir şeylere tutunulur, bir şeyler beklenir.

Yaşadığım, içinde bulunduğum anı, dışarıdan bir filmmişçesine ilk kez görebildiğim zaman, mutluluğun tanımını yapamaz olmuştum, öylece kalmıştım. Daha önce öyle bir şey yaşadığımı hatırlamıyordum çünkü, benim için yaşamın doruk noktası oydu. Her zaman bir anı sanki bir filmiş gibi görmeye çalıştım ondan sonra, ama elbette kendiliğinden gelişmeden olunca hep izlenmeyen filmler oluşturdum zorlayarak. Aslında şaşılacak bir durum değildi bu, olmamalıydı en azından. Çünkü hep "gibi"ydik sahisi olmayı umut ederek geçen zamanda, gibi yaşadık hep ya da yaşadık gibi. İhtimallerin varlığıyla nefes aldık, çünkü nefes almama ihtimalimiz de vardı. Hep bir denklem gibi gördük yani yaşamı, her şeyi bilinmeyenleri ilişkilendirerek çözmeye çalıştık, çünkü çok akılcı gibiydik.

Sinema'yla tanıştığım ilk günden beri film başlamadan önce görünen o yapımcı şirketlerin animasyonlarını izlediğimde heyecanlandığım gibi yaşadığım çok fazla an olmuştur belki ama hiçbir zaman o film öncesinde hissettiğim şeyleri hissetmedim mesela. Hataydı büyük ihtimalle, tüm her şeyi o anlarla kıyaslamam ama kıyas götürmez gerçekler yoktu yaşamda, çünkü gerçeğin bizzat kendisi kıyas etmek üzerine kuruluydu.

Sokakta yürürken bir anda sokaktaki herkesin kollarını zombiler gibi öne uzatıp ardından dalgalandırarak havaya doğru kaldırıp müzik eşliğinde dans ettiklerini düşünerek gülümsüyorum ben. Daha önce duymadığım dillerde şarkılar söylemek eskisi kadar eğlenceli değil çünkü.

Sadece kayıtlarda bulunması açısından, bugün hava ne kurşun gibi ağır ve de altında uzanılabilinecek bir tatil havası, bugün hava rutine dayalı, süslediğimiz her gün gibi. Kendisinden bahsedilemeyecek kadar sıradan hatta, çünkü artık biliyorum eskiden savaşlar olurken, tüm dünya can çekişirken insanların günlük yaşamlarında ne yaptıklarını, çünkü her gün gözlemliyorum kendimi ve görebildiğim herkesi, artık daha iyi anlıyorum. Ama bilmiyorum, yalnızca buradayım.

fotoğraflar, rodney smith.
başlık, everything must go, manic street preachers.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Marvin of The Movies

2011-05-07T17:21:00.004+03:00

Hani çok klasik anketsel bir soru vardır ya, idolünüz kim, diye. Bugüne kadar o sorunun bir cevabı olmamıştı benim için. Artık var.

Marvin Eisenman, 1970'lerin sonuna doğru eşi de kendisi de hasta olup evde kalınca yapacak hiçbir şey olmadığı için bir VHS oynatıcı almış ve de The Whispering Shadow filmini kiralamış. Ve işte 42 bini aşkın filmle -muhtemelen- dünyadaki en büyük kişisel film koleksiyonunun hikayesi böyle başlamış.

Marvin 24 Nisan 2011 günüyle beraber artık başka bir diyarda olduğu için kendisiyle iletişime geçmemiz pek mümkün olmasa da sadece bu videoyla bile ilham kaynağı olmayı başarıyor.

"Hobi olarak başlar, sonra koleksiyonerliğe dönüşür, ardından hastalık olur ve en sonunda artık bir bağımlılıktır. Bense bunların hepsini çoktan geçtim."

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

Bizim Büyük Çaresizliğimiz

2011-05-04T17:54:00.007+03:00

"Yaşanılanları beraberce değil de, bir yaz günü tek başına oturmuş aldırmaz görünüp bir yandan da çevresini izleyerek birasını yudumlayan adamın portresini anımsatırcasına, kendi kendime hatırlayıp düşünmem ve bunun nedenlerinin etkileriyle söylüyor olabilirim her şeyi ama biliyorsunuz, bu, hatırlanılanların varlığını ve etkisini değiştirmiyor. Yani var olan, hissedilen bir an sonuçta; bir söz, bir tavır, bir göz, bir el, doğru tanım olmasa da ilk anda akla gelen herhangi bir şey ve bununla oluşmuş o bir an. Tüm yaşam bu, sadece." Filmi izledikten sonra aklama ilk gelenler aşağı yukarı böyleydi, bir şeyler oluyordu, geçiyordu ben onun yanına hüzünle oturana kadar ve gerçek apaçık ortadaydı ki bir daha yağmur yağmayacaktı.

Yaygın olan o yüzeysel "kitaptan uyarlanan film güzel olmaz" düşüncesine gülüp geçiyor olsam da bir kitap uyarlamasının tanıdık bazı problemlerinin olduğu da bir gerçek. Başta bir iki diyalog olmak üzere o tanıdık problemlere filmde zaman zaman rastlanıyor. Bundan bağımsız olarak, ses montajı yer yer eğreti dursa da ve film devam ederken bazı anlarda film kırılacakmış gibi gelse de hem mekânın Ankara olması hem de filmin genelindeki tavır tüm bunları bir kusur olmaktan çıkarıp filmin sevimliliğini sağlayan ufak detaylar haline getiriyor.

Filmi izlemeden önce kitabı okumuş olsam beğenir miydim elbette bilemiyorum fakat filmi izlediğimden beri kitabı okumaya yönelik büyük bir istek duyuyorum. Bu açıdan da düşünülünce, montajındaki kesme geçişlere rağmen aslında izleyeniyle, çok beğenilmiş bir kitap gibi bütünleşebilen, izleyicisini yakalayabilen bir film.

Bizim Büyük Çaresizliğimiz. Tek başlarına gayet sıradan bu üç kelimenin bir araya gelince beni bu denli büyülüyor oluşunu henüz anlayamamış olsam da başlığa o üç kelimeyi yazmak bile benim için büyük keyif. Elbet sadece ismi değil -Güneş Sayın ve canlandırdığı Nihal karakterinin güzelliğini özel olarak belirterek- Bizim Büyük Çaresizliğimiz'i çok hoşuma giden afişi ve kendisiyle birkaç cümle ederek anmak istedim, her şey o anda gerçekleşti.

sevgi, saygı ve o tarz bilumum duygularla:;,

1 Mayıs İşçi Bayramı

2011-04-30T14:08:00.006+03:00

Haydi dostlar mitinge, çünkü biliyoruz: Güneş balçıkla sıvanmaz!